Fri11272020

Last update03:00:17 PM GMT

Font Size

Profile

Cpanel

Ο αθέατος κόσμος...των οίκων ευγηρίας!!

  • PDF

zogrfafeios oikos eyghrias saloniΟ κόσμος αυτός είναι ένας κόσμος αξιόλογος, αξιοπρόσεκτος και αξιοσέβαστος, που έχει ανάγκη σεβασμού, αγάπης και ξεχωριστής μεταχείρισης!!

Είναι οι άνθρωποι , που μας γέννησαν, που μας μεγάλωσαν με πολλή φροντίδα και αγάπη...έβγαζαν την μπουκιά τους για να μας θρέψουν!! Είναι οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας. Είναι αυτοί, που μπροστά από μας, ήταν νέοι , υγιείς και δημιούργησαν τον κόσμο, που βρήκαμε εμείς!! Είναι η μάνα μας, ο πατέρας μας, οι παππούδες μας και οι γιαγιάδες μας!

Είναι αυτοί, που πολλές φορές αγωνίστηκαν σκληρά, για να μας δώσουν ένα επάγγελμα ή για να μας σπουδάσουν!!

Πολλοί γονείς, δε χόρταιναν ούτε τον επιούσιον προκειμένουνα βοηθήσουν τα παιδιά τους και να τα αναδείξουν στην κοινωνία, ικανά και αξιόλογα!!

Ύστερα από τόσες θυσίες, είδαν τα παιδιά τους να προκόβουν, τα είδαν παντρεμένα, είδαν και εγγόνια, που τα ανέθρεψαν τις περισσότερες φορές με πολλή αγάπη και φροντίδα διότι καθώς λέγει ο λαός μας: «του παιδιού μου το παιδί, είναι δύο φορές παιδί μου!!»

Τα χρόνια όμως πέρασαν!! Οι αρρώστιες τους τσάκισαν και τους έκαναν ανίκανους να υπηρετήσουν ακόμα και τους εαυτούς τους!!

Ύστερα από μία τέτοια κατάσταση, οι περισσότεροι, χωρίς να το αντιληφθούν, βρέθηκαν σε κάποιο οίκο ευγηρίας!

Είδα γνωστούς και μη, με πρόσωπα... σκαμμένα από τα χρόνια και συρρικνωμένα από τον πόνο και το άγχος!! Είδα συνανθρώπους μου, που κάποτε τους καμάρωνες για την περήφανη κορμοστασιά τους και τη λεβεντιά τους, να είναι μαζεμένοι και με πολύ κόπο κρατώντας κάποιο μπαστούνι , να προσπαθούν να σύρουν τα βήματά τους, για να ξεμουδιάσουν!

Είδα και πολλούς άλλους που ήταν καθηλωμένοι στο κρεβάτι του πόνου, χωρίς να έχουν δίπλα τους κάποιον δικό τους, για παρηγοριά και συμπόνοια!!

Όλα τα παραπάνω μου προκάλεσαν μεγάλο πόνο και για λίγο, φοβερή κατάθλιψη!!

Στη συνέχεια, είχα την υπομονή και την περιέργεια να ρωτήσω πολλούς, διάφορα πράγματα σχετικά με τη ζωή τους, την οικογένειά τους και το πως κατέληξαν εκεί!!

Από πολλούς γέροντες και γριές, άκουσα πολλά και διάφορα. Με αρκετά από αυτά, που άκουσα, συμφώνησα και με άλλα διαφώνησα και σε κάποια άλλα, δεν μπόρεσα να δώσω κάποια καθαρή απάντηση!!

Είδα με μεγάλη μου λύπη, πολλούς από τους γέροντες αυτούς, που είχαν αναθρέψει και είχαν μεγαλώσει και είχαν αποκαταστήσει άριστα, τρία και τέσσερα παιδιά, να μην απολαμβάνουν κάτι από τα παιδιά τους αυτά και να βρίσκονται στο έλεος των οίκων ευγηρίας!

Προ ημερών πήγα στο Γηροκομείο, για να δω κάποιον παλιό μου φίλο, που ζούσε εκεί πολλά χρόνια, σε καλή σωματική και ψυχική κατάσταση.

Δυστυχώς, αυτή τη φορά, τον βρήκα σε άθλια κατάσταση. Τρόμαξε να με γνωρίσει και ήταν καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου, με τα μάτια μισόκλειστα και ίσως να βρισκόταν στο στάδιο της αναχώρησης για την αιώνια ζωή, χωρίς να έχει κάποιον, να του κλείσει τα μάτια!

Αυτός ο φίλος μου, είχε παιδιά ευκατάστατα και αρκετά εγγόνια ηλικίας 18-25 ετών!!

Τον αποχαιρέτησα, με πολλή θλίψη και μεγάλη απογοήτευση!!

Επισκέφτηκα πολλούς οίκους ευγηρίας και συζήτησα με πολλούς ανθρώπους της τρίτης ηλικίας.

Μερικοί μου έκαναν την ερώτηση: «Γιατί κύριε δεν έρχεται κανένας από τους δικούς μας να μας πάρει σπίτι του;»!!

Στο σημείο αυτό, είναι αλήθεια, ότι βρέθηκασε μεγάλη δυσκολία για να τουςδώσω κάποια απάντηση!!

Όλα τα παραπάνω με προβλημάτισαν σφόδρα και φεύγοντας ήμουν περίλυπος και αρκετά σκεπτικός!!

Δεν μπορούσα να εξηγήσω όλα αυτά που είδα και άκουσα! Τέλος πάντων, αυτά που συμβαίνουν σήμερα, είναι σημεία των καιρών μας; Πρόκειται για αναλγησία των παιδιών προς τους γονείς ή για αδυναμία αυτών λόγω των αναγκών και απαιτήσεων της σημερινής ζωής;

Απάντηση σε όλα αυτά, που να είναι αντικειμενική και μη αμφισβητήσιμη, δεν μπορώ να δώσω! Φοβάμαι, μήπως αδικήσω κάποιους και δεν το επιθυμώ!

Πάντως ένα είναι σίγουρο στη σημερινή ζωή μας. Γέροντες και νέοι, δεν μπορούν να συμβιώσουν, διότι ο καθένας επιθυμεί να κάνει τη ζωή του, και κάθε μια δεν μοιάζει με την άλλη!

Εκείνο που μπορώ να πω με θετικότητα είναι ότι όπως θα φερθούν τα παιδιά στους γονείςτους, έτσι θα φερθούν σε αυτούς τα δικά τους παιδιά. Ο λαός μας λέει: «όπως στρώσεις, θα κοιμηθείς».. Ακόμα οι νέοι μας, δεν θα πρέπει να ξεχνούν τα λόγια του Ευαγγελίου μας: «Ευχαί γονέων, στηρίζουσι θεμέλια οίκου»!!

Τελειώνοντας τις επισκέψεις μου αυτές, στους οίκους ευγηρίας, θέλω να σας πω και ένα ακόμη περιστατικό. Προ ολίγων ημερών, πέθανε στο γηροκομείο ο πατέρας ενός φίλου μου. Μην εκπλαγείτε, αν σας πω ότι το νεκρό πατέρα του, δεν τον μετέφερε στο χωριό του και στο σπίτι του! Την άλλη μέρα τον μετέφερε κατ' ευθείαν στο νεκροταφείο και τον κήδεψε, χωρίς τους τύπους, που αρμόζουν σε τέτοιες περιπτώσεις!!

Το γεγονός αυτό, έφερε στο μυαλό μου, την επικεφαλίδα ενός άρθρου: «και νεκρός, δεν μπόρεσε να πάει σπίτι του»!!

 

Βασίλειος Ηλ. Λέττας