ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ αυξάνονται οι συζητήσεις για τα θέματα παιδείας.

ΘΕΛΕΤΕ γιατί επέστρεψε η ελπίδα και η προσμονή από την νέα κυβέρνηση;

ΘΕΛΕΤΕ γιατί διατυπώθηκε η υπόσχεση για αύξηση της χρηματοδότησης στην παιδεία;

ΟΤΙ και να συμβαίνει το θέμα είναι ότι οι συζητήσεις για την παιδεία έχουν μπει στην καθημερινότητά μας.

ΛΥΠΑΜΑΙ που θα το πώς αλλά δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος ότι μπορούν να λυθούν τα θέματα παιδείας.

ΑΥΤΟ το πιστεύω βαθειά.

ΓΙΑΤΙ θεωρώ ότι έχουν δημιουργηθεί τέτοια κατεστημένα που πολύ δύσκολα μπορούν να γκρεμιστούν.

ΝΑ γίνω  ποιο συγκεκριμένος.

ΤΟ μεγάλο πρόβλημα της παιδείας είναι ο τρόπος διδασκαλίας.

ΕΙΝΑΙ η άποψη που επικρατεί σήμερα σε κάθε ελληνική οικογένεια σύμφωνα με την οποία η είσοδος των παιδιών της στο πανεπιστήμιο συναρτάτε άμεσα με το επαγγελματικό τους μέλλον.

ΕΙΝΑΙ η ανάγκη που έχει η ελληνική οικογένεια να είναι περήφανη για τα καμάρια της και δείξει στον περίγυρό της, στους συγγενείς και φίλους ότι το παιδί τους σπουδάζει στο πανεπιστήμιο.

ΚΑΙ για να το δείξει αυτό πληρώνει τα μαλλιά της κεφαλής της.

ΣΠΟΥΔΑΖΕΙ φυσικός, μαθηματικός, χημικός φιλόλογος και τόσες άλλες σχολές οι οποίες δεν είναι «παραγωγικές» και για τις οποίες ξέρουν από την αρχή ότι μόλις πάρουν το πτυχίο τους θα είναι απλά... πτυχιούχοι άνεργοι.

ΓΙΑΤΙ από τις σχολές αυτές και από πολλές άλλες ελάχιστα είναι εκείνα τα παιδιά που συνεχίσουν τις σπουδές τους με κάποια προοπτική.

Η συντριπτική πλειοψηφία είναι μόνο πτυχιούχοι και τίποτε άλλο.

ΟΣΟ λοιπόν ο έλληνας θα διακατέχεται από μια τέτοια νοοτροπία, όχι στο 5% του ΑΕΠ να αυξηθούν οι δαπάνες για την παιδεία, στο 10% να πάνε, μια από τα ίδια θα έχουμε.

ΑΥΤΑ λοιπόν τα δεδομένα είναι που τροφοδοτούν την παραπαιδεία.

ΑΠΟ τη στιγμή που θέλουμε ντε και καλά τα παιδιά μας να περάσουν στο πανεπιστήμιο, ανεξάρτητα της σχολής, αυτό το επιδιώκουμε με κάθε τρόπο.

ΠΑΝΩ σε αυτή τη φιλοσοφία στηρίχτηκε η ανάπτυξη και γιγάντωση της παραπαιδείας.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ φαινόμενο παγκόσμιας μοναδικότητας.

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ βαθειά ριζωμένο στην κοινωνία.

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ που απαξίωσε τα δημόσια σχολεία και οδήγησε έναν μεγάλο αριθμό εκπαιδευτικών στην αδιαφορία.

ΘΑ τα μάθουν στο φροντιστήριο είναι η απάντηση που επιλέγουν για να αποφύγουν την ενοχή τους.

ΣΗΜΕΡΑ στη χώρα, μια από την μεγαλύτερη πηγή φοροδιαφυγής, είναι οι χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι καθηγητές που «αξιοποιούν» τον ελεύθερο χρόνο τους, παραδίδοντας ιδιαίτερα μαθήματα, ακόμη και σε μαθητές τους οποίους έχουν στο δημόσιο σχολείο.

ΑΛΛΑ και οι χιλιάδες πτυχιούχοι άνεργοι εκπαιδευτικοί.

ΕΙΝΑΙ πολλά τα λεφτά που βγάζουν με τον τρόπο αυτό, για να δεχτούν να σταματήσουν την παράνομη δραστηριότητά τους.

ΑΚΟΜΗ και αν δεχτούμε ότι αναγκάζονται να καταφεύγουν στην παραπαιδεία προκειμένου να συμπληρώσουν το μηνιαίο μισθό τους, πάλι έξω θα πέσουμε.

ΚΑΙ πεντακόσια ευρώ τον μήνα να τους αυξηθεί ο μισθός τους αυτοί θα συνεχίσουν να παραδίδουν ιδιαίτερα μαθήματα. Μια και τα πεντακόσια ευρώ που θα πάρουν τον μήνα, ενδεχομένως να είναι λιγότερα από αυτά που βγάζουν μέσα σε μια βδομάδα.

ΑΡΚΕΙ να κάνετε μια απλή μαθηματική πράξη για να αντιληφθείτε την τεράστια οικονομική αιμορραγία που έχει μια οικογένεια η οποία πληρώνει ιδιαίτερα προκειμένου να βοηθήσει το παιδί της να εισαχθεί σε κάποια σχολή του πανεπιστημίου.

ΑΛΛΑ και να διαπιστώσετε, έστω κατά προσέγγιση το ύψος της φοροδιαφυγής.

ΚΑΘΕ χρόνο περίπου 120.000 παιδιά δίνουν πανελλήνιες εξετάσεις.

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ τα μισά κάνουν ιδιαίτερα.

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ που ξεκινούν από την πρώτη τάξη του λυκείου.

ΑΦΗΣΤΕ κατά μέρος ότι ένας τεράστιος αριθμός μαθητών ξεκινάνε τα φροντιστήρια από το δημοτικό ακόμη. Είτε μαθαίνοντας ξένες γλώσσες, είτε γιατί είναι αδύνατα τα μαθηματικά και στην ορθογραφία, οπότε πρέπει να ενισχυθούν.

ΜΕ βάση προσωπικές εμπειρίες και εμπειρίες φίλων, οι ώρες στα ιδιαίτερα κυμαινόταν από δέκα μέχρι δέκα πέντε την βδομάδα, ανάλογα σε ποια τάξη ήταν. Συνεπώς ένας μέσος όρος δώδεκα ωρών την βδομάδα. Δέκα να πούμε. Με τιμές από 20 μέχρι 30 ευρώ την ώρα, (μέσος όρος 25 ευρώ) φθάνει το ποσό των 250 ευρώ την βδομάδα. Χίλια τον μήνα.

ΠΟΥ σημαίνει ότι οι 60.000 υποψήφιοι δίνουν 15 εκατομμύρια τον μήνα.

ΟΛΑ αυτά είναι μαύρα λεφτά.

ΠΩΣ λοιπόν να σπάσει το απόστημα;

ΕΔΩ είναι τα δύσκολα.

ΠΡΕΠΕΙ να βρεθεί ένας τρόπος εισαγωγής των παιδιών στο πανεπιστήμιο που θα σταματήσει την ανάγκη προγύμνασης, όπως λέμε τα ιδιαίτερα.

ΠΡΕΠΕΙ να βρεθούν τρόποι που οι καθηγητές και οι δάσκαλοι θα επιστρέψουν στο λειτούργημα που κάποτε κάνανε οι παλιοί.

ΠΡΕΠΕΙ η απόδοση των καθηγητών μέσα στην τάξη να αποτελέσει μετρήσιμο μέγεθος και με βάση αυτό να διαμορφώνεται τόσο η διαδικασία εξέλιξής τους, όσο και η μισθολογική τους εξέλιξη.

ΣΕ κάθε περίπτωση η απόλυτη αδιαφορία και η ανεξέλεγκτη παρουσία των εκπαιδευτικών στην τάξη πρέπει να αλλάξει. Όπως πρέπει να αλλάξει και ο τρόπος επιβράβευσής του.

Ο εκπαιδευτικός όμως δεν είναι ο μόνος υπεύθυνος για την κατάντια της παιδείας.

ΘΑ λέγαμε ότι η μοναδική και βασική ευθύνη ανήκει στην πολιτική που μέχρι τώρα έχει ακολουθηθεί.

ΑΥΤΗ η πολιτική γέννησε τα φροντιστήρια.

ΑΥΤΗ η πολιτική δημιούργησε μαθητές παπαγαλάκια.

ΑΥΤΗ η πολιτική είναι η αιτία όλων των δεινών.

ΚΑΙ πρέπει να αλλάξει.

< Προηγούμενο		Επόμενο >