Με «πλακίτσες» επιχειρεί το γραφείο τύπου του δήμου ν' απαντήσει σ' ένα σαφές και καίριο ερώτημα, που ετέθη από την αντιπολίτευση στο δημοτικό συμβούλιο.

Τι χρειάζονται σε καιρούς κρίσης, τα πλουσιοπάροχα «τραπεζώματα», οι πολυδάπανες φιέστες;

Δεν καταλαβαίνουν οι προύχοντες, ότι η απόγνωση, λόγω της φτώχειας πυκνώνει μεταξύ των συμπολιτών;

Την ώρα που άνθρωποι παραμιλάνε στους δρόμους, υπολογίζοντας και το τελευταίο λεπτό του ευρώ, οι αρχές τρώνε και πίνουν, ζώντας στον κόσμο τους.

Κι ας μην υποκριθούν, πως με αυτόν τον τρόπο τιμούν τους νεκρούς, που αγωνίσθηκαν για να ελευθερωθεί η πόλη μας.

Αυτό μπορεί να συμβεί με πολλούς - και πολύ πιο ουσιαστικούς - τρόπους.

Πίσω

Αντιλαμβάνεστε, υποθέτω, τι πρόκειται να συμβεί αν ο Αντ. Σαμαράς ομιλεί σε προσυνεδριακές εκδηλώσεις της Ν.Δ. υπό το σύνθημα «ξεκινάμε» και στα έδρανα της εξεταστικής παρελάζουν οι Γ. Αλογοσκούφης, Γ. Παπαθανασίου κ.α. οικονομικοί εγκέφαλοι των κυβερνήσεων Καραμανλή.

Θα τον... τραβάει πίσω!

Στους δρόμους της πόλης

Αυτές τις μέρες του φόβου, της αγωνίας για το σήμερα και το αύριο, της πίκρας για τις λοιδορίες που δέχεται η χώρα μας, προσπαθώ να καταλάβω τις αντιδράσεις των συμπολιτών μας.

Κάποιοι είναι παραδομένοι. Μέμφονται τους πάντες και τα πάντα. Υποτάχθηκαν σ' αυτό που φαίνεται μοιραίο.

Οι περισσότεροι όμως μου φαίνονται αλλιώς.

Είδα δημόσιους λειτουργούς, που ζουν με γλίσχρους μισθούς, πευόμενοι και συκοφαντούμενοι ν' αντιστέκονται.

Είδα ανθρώπους του μόχθου, εργάτες κι αγρότες, με βαθιές ρυτίδες, ροζιασμένα χέρια να περπατούν αξιοπρεπείς με το κεφάλι ψηλά.

«Έχουν δει τα μάτια μας...»

Είδα εμπόρους να κουβαλάνε αγόγγυστα, περήφανα τις έγνοιες της αναδουλειάς.

Αυτοί οι άνθρωποι που αντικρίζεις στους δρόμους της πόλης είναι αποφασισμένοι να κουβαλήσουν την Ελλάδα στους ώμους τους.

Δεν τους αξίζει η ήττα.

Το χειρότερο

Μια μαυρίλα απλώνεται στη χώρα, ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα, εκεί όπου ήδη στενάζουν μαγαζιά και μικροεπιχειρήσεις. Πριν ακόμη πλακώσει η ύφεση και στείλει σαραντάρηδες και πενηντάρηδες στην ανεργία, οι ψυχές πλακώνονται από απαισιοδοξία, αυτοϋποτίμηση, αυτολοιδορία· από την ταγκή γεύση της ήττας. Σαν εκκρεμές.
Από την έπαρση του Ελληναρά, στην βαθιά αυτοϋποτίμηση του ραγιά. Από την αυθάδεια του αλαζόνα, στην άνευ όρων παράδοση του προσκυνημένου, του ψυχικά ηττημένου. Πολύ χειρότερη από την χρεοκοπία, ίσως και από την μακρά ύφεση που αναγγέλλεται, είναι η μοιρολατρία, το άφημα στην πτώση, η αποδοχή της ήττας χωρίς αγώνα, χωρίς σκέψη. Η απώλεια της πίστης στις ίδιες δυνάμεις. Αυτογνωσία και πίστη χρειαζόμαστε τώρα. Ποιος μπορεί να εμπνεύσει πίστη και κουράγιο σε αυτό τον δοκιμαζόμενο λαό, τούτη την ώρα της κρίσης; Από πού θα αντλήσουμε κουράγιο, να διορθώσουμε πορεία και να ατενίσουμε το μέλλον; Δεν είναι εύκολη η απάντηση. Στα καφενεία μέμφονται τους πολιτικούς. Ορθά. Πρόδωσαν την εμπιστοσύνη, πολιτεύτηκαν με ψέματα, εμπορεύτηκαν ελπίδες, καλλιέργησαν τη συναλλαγή, αποθέωσαν την αναξιοκρατία και τον νεποτισμό, έσπειραν τη διαφθορά έως τις εσχατιές της διοίκησης. Και η κοινωνία, εκμαυλισμένη, μπουκωμένη trash, υπερδανεισμένη, χωρίς κρίσιμες πληροφορίες, χωρίς γνώση, υπέκυψε, συναλλάχθηκε, ανέχθηκε· χρεοκόπησε ηθικά και ψυχικά, παραδόθηκε και υποτάχθηκε...

Του Νίκου Ξυδάκη στην «Καθημερινή»

Ελπίδα

Πυκνώνουν το τελευταίο διάστημα οι συζητήσεις για τον 14^ο μισθό.

Το δώρο του Πάσχα και το επίδομα της αδείας, που αποτελούν, μαζί με το δώρο Χριστουγέννων (13^ος μισθός), μια σημαντική οικονομική ανάσα για τους εργαζόμενους, άνεργους και συνταξιούχους.

Εδώ και δεκαετίες (από το 1951 για το δώρο Πάσχα κι από το 1945 για το επίδομα αδείας) ποτέ κανένας μέχρι σήμερα, ούτε κυβέρνηση, ούτε ιδιώτες αμφισβητούν την αναγκαιότητα χορήγησης.

Ελπίζω ότι δεν θα συμβεί και τώρα.

Θα είναι ολοκαύτωμα!