* Μου αρέσει που οι Γερμανοί θέλουν ν' αγοράσουν την Κέρκυρα. Έχετε ρωτήσει πόσο χρεώνουν οι Κερκυραίοι την ξαπλώστρα; Μπατίρηδες, ε μπατίρηδες...

* Ποια Eurovision αδέλφια. Εδώ έχουμε Δ.Ν.Τ.vision.

* Πολλοί υποστηρίζουν ότι η κυκλοφορία του DVD της Τζούλιας, ήταν ένας καλοστημένος αντιπερισπασμός για τα οικονομικά μέτρα.

Το βέβαιον είναι ότι την κυβέρνηση βοήθησε περισσότερο η εμφάνιση της Μάρας (Ζαχαρέα) που σχολίασε τα... ανάλγητα μέτρα.

Η σαβούρα

Άνω κάτω έκανε τη Ν.Δ. η δήλωση του Αντώνη Σαμαρά για την αυτοκάθαρση από στελέχη που «προσέβαλλαν τον ελληνικό λαό και το φιλότιμό του» όπως είπε.

Πολλοί υποθέτουν, ότι ευρισκόμενος σε απόγνωση ο πρόεδρος της Ν.Δ. επιθυμεί να προσδώσει δυναμική στο κόμμα του αποτινάζοντας τα βαρίδια.

«Όταν πάει να βουλιάξει ένα καράβι, τι κάνουνε;» αναρωτήθηκε ο τομεάρχης της Ν.Δ. Θ. Καράογλου. «Πετάνε τη σαβούρα» (τουλάχιστον οι άνθρωποι έχουν επίγνωση ότι... βουλιάζουν!).

Στα γαλάζια γραφεία βγήκαν τα τεφτέρια και άρχισαν να γράφονται και να σβήνονται ονόματα στελεχών, που είναι για... πέταμα.

* Καλά το καταλάβατε. Στην περιοχή μας σε πολλά τεφτέρια γράφεται το ίδιο όνομα! Δημήτρης Πανοζάχος.

ΑΠΟΡΙΑ

Κάποιοι του ΣΥΡΙΖΑ λένε ότι ήρθε η ώρα να φύγει η Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το παράδοξο είναι ότι επιμένουν να συνεργάζονται με τον ΣΥΝ, που ούτε θέλουν να το ακούνε.

Γιατί δεν πάνε ΚΚΕ;

Αγριεύουν...

Ανησυχητικά τα μηνύματα από παντού.

Οι μετρήσεις (της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ) αποκαλύπτουν μια εικόνα κατακερματισμένης κοινωνίας, που βρίσκεται σε απόγνωση.

Σε λίγο - αν συνεχίσουμε έτσι - θα τρώμε ο ένας τις σάρκες του άλλου!

Η κυβέρνηση οφείλει να συμμαζέψει τις ρεμούλες στο κράτος, που έχει ναυαγήσει.

Βλέπουν οι πολίτες την κατάντια του επανιδρυμένου (Καραμανλικού) κράτους, το απαράδεκτο καθεστώς οργανισμών όπως η ΕΡΤ, οι δήμοι, κ.λ.π. κι αγριεύουν.

Κι ας μη ξεχνάμε, όπως έλεγε ο γερμανός θεατρικός συγγραφέας και ποιητής Φρ. Σίλερ, ότι «απ' όλα τα θηρία το αγριότερο είναι ο άνθρωπος σαν βρίσκεται πάνω στο θυμό του».

Αγορασμένος χρόνος

Πεσμένη, ψόφια η αγορά» παραπονιούνται οι έμποροι, όμως οι διαφημίσεις δείχνουν ότι υπάρχει κάτι που προσφέρεται γενναιόδωρα - και αυτό το κάτι είναι ο χρόνος, ο απεριόριστος χρόνος ομιλίας στο κινητό μας. Ο προσωπικός μας χρόνος δεν χωρίζεται πια μόνο σε εργάσιμο και σε ελεύθερο, σε χρόνο της ανάγκης και σε χρόνο της δημιουργίας και της αγάπης, αλλά και σε χρόνο του κινητού, σε δωρεάν λεπτά που πρέπει να τα εξαντλήσουμε προτού λήξει η κάρτα ή μείνει ανεξόφλητη η συνδρομή.

Όπως το ξημέρωμα τα πουλιά τιτιβίζουν στα δέντρα, έτσι και στο μετρό ή στον ηλεκτρικό, ιδίως όταν τελειώνει η μέρα, πολλοί επιβάτες μιλούν ακατάπαυστα. Μερικές φορές, μια φωνή κυριαρχεί σε όλο το βαγόνι και οι βουβοί επιβάτες γίνονται ακροατές ενός μονόπρακτου για έναν μόνο ηθοποιό. Κάποιοι μιλούν σε απόσταση λίγων εκατοστών από το αυτί σου, έτσι που είναι αδύνατο να τους αγνοήσεις.   Αισθάνεσαι λιγάκι σαν εισβολέας, μολονότι δεν παραβιάζεις την «ιδιωτικότητά» τους, αφού εκείνοι σου την προσφέρουν στο πιάτο ή μάλλον αδιαφορούν για το αν οι άλλοι θα τσιμπήσουν κάποιες φέτες της...

...Αφού δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τον μεγάλο κόσμο, πολύ περισσότερο να τον αλλάξουμε, τουλάχιστον μπορούμε να σκορπίζουμε τον ατομικό μας μικρόκοσμο, να τον υπερ-μοιραζόμαστε χωρίς χρέωση και υποχρέωση.

Είναι δύσκολο να αγοράσουμε ασφάλεια και αισιοδοξία. Δύσκολα παρέχονται σήμερα δάνεια για αγορά κατοικίας ή αυτοκινήτου. Ας αγοράσουμε, λοιπόν, το άπιαστο, μια περιουσία που δεν είναι ούτε κινητή ούτε ακίνητη, ας αγοράσουμε χρόνο, ας γίνουμε ιδιοκτήτες μονάδων που κανένας άλλος αριθμός δεν μπορεί να μας τις πάρει.

Της Μαριάννας Τζιαντζή στην «Καθημερινή»