Κρίση και κέρδη εν Ελλάδι

Στο πλαίσιο της κρίσης, των οδηγιών της Ε.Ε, του Συμφώνου Σταθερότητας, των υπερκερδών των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και των χρηματιστηρίων, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη συναίνεση ΝΔ-ΛΑΟΣ προσπαθούν να μας πείσουν για το «μονόδρομο» μιας σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής.

Για να πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα της κρίσης τους, θεωρώντας λίγο πολύ πως λεφτά δεν υπάρχουν, άρα πρέπει όλοι μας να «τσοντάρουμε» για να σωθεί η οικονομία.  Και όμως όχι μόνο λεφτά υπάρχουν αλλά και το πώς είναι κατανεμημένα είναι και το κύριο αίτιο της κρίσης.

Ας δούμε κάποια στοιχεία που  πρέπει να αφυπνίσουν: Οι  εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες είχαν κέρδη: 11,8 δις € το 2009, 10 δις το 2008 και 11,3 δις το 2007.  Η Εθνική Τράπεζα την τελευταία πενταετία είχε κέρδη 6,3 δις €. Το 2009 η ΔΕΗ πραγματοποίησε κέρδη 1,1 δις. Οι 4000 περίπου Ελληνικές επιχειρήσεις έχουν επενδύσει σχεδόν 20 δις € στο εξωτερικό, από τα οποία τα 16 δις στα Βαλκάνια.  Την τετραετία 2004 - 2008 χαρίστηκαν πάνω από 9 δις € σε περίπου 50.000 επιχειρήσεις. Υπάρχουν 10.000 offshore εταιρείες ελληνικών συμφερόντων που διακινούν γύρω στα 500 δις € και το δημόσιο χάνει ετησίως από φόρους 6 δις. Κάθε χρόνο οι καταναλωτές πληρώνουν και οι επιχειρήσεις εισπράττουν αλλά δεν αποδίδουν περί τα 6 με 6,5 δις € από ΦΠΑ. Η εισφοροδιαφυγή φτάνει τα 8 δις € ετησίως, ενώ πάνω από  5.000 επιχειρήσεις οφείλουν 31 δις € στο δημόσιο.

Αντίθετα πάνω 50 δις € δόθηκαν επίσημα προς τους εκπροσώπους διαφόρων επιχειρηματικών ομίλων προκειμένου να αντιμετωπίσουν όπως είπαν τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης,  από τα οποία τα 28 δις € στις τράπεζες. Ενώ  41,2 δις€ έφυγαν αμέσως  με τη μορφή των τοκοχρεολυτικών δόσεων προς τους τραπεζίτες που δανείζουν το ελληνικό δημόσιο, 10 δις € ευρώ το κονδύλι που καρπώθηκαν διάφοροι επιχειρηματικοί όμιλοι στα πλαίσια του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, 6,5 δις € οι στρατιωτικές δαπάνες όπως αυτές υπαγορεύονται από τις ανάγκες της ΕΕ και τις στρατηγικές του ΝΑΤΟ, 2,5 δις € αποτελούν οι αποδόσεις προς την ΕΕ, 2,2 δις € ευρώ για να πληρωθούν τα επίσημα προγράμματα του υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Για να μην ασχοληθούμε με την βαριά βιομηχανία της Ελλάδας το εφοπλιστικό τομέα που συνδέεται άμεσα με το τραπεζικό και άρα και μέσω των δικών μας αποταμιεύσεων κάνει το «μάγκα» στις παγκόσμιες αγορές. Για να μην ασχοληθούμε με τον ρόλο στην επέκταση του ελληνικού κεφαλαίου μέχρι και την Κίνα.

Χρήματα υπάρχουν που βγήκαν από τον ιδρώτα των πολλών και αυτός δεν είναι λαϊκισμός. Ένα εργοστάσιο, ένα πλοίο, ένα παραγωγικό δίκτυο λειτουργεί χάρη στην συλλογική προσπάθεια  χιλιάδων εργαζόμενων. To γεγονός πως ο πλούτος καταλήγει στα χέρια των λίγων επιχειρηματικών είναι μια παραμόρφωση, ένα καρκίνωμα που προκαλεί τις κρίσεις και που μπορεί να επιφέρει τον βαθμιαίο σάπισμα ή ακόμη  και τον  θάνατο του συστήματος, όπως προαναγγέλλει  ο Ι. Βαλερστάιν.

This is the end!!!!

Το έργο- τραγωδία και κωμωδία μαζί- ρίχνει αυλαία, το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα έχει μόνο 3 δεκαετίες ζωής λέει ο  Ι. Βαλερστάιν και κάποιοι θα σκέφτονται˙ πάει του σάλεψε του ανθρώπου!!!  Πως μπορεί άραγε να σκέφτεται κάτι τέτοιο, σε μια ιστορική φάση, που τα «σκιάζε η φοβέρα» και τα «πλακώνει η σκλαβιά» του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων του, της ΕΕ, του ΔΝΤ και  των τραπεζών;

Η σκέψη όμως του στοχαστή δεν μένει στην υπάρχουσα συγκυρία, αναλύοντας τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, ως ένα παγκόσμιο σύστημα, θεωρεί πως η τελευταία οικονομική κρίση, δεν είναι τίποτε άλλο από την κατάρρευση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Για τον Ι. Βαλερστάιν η οικονομική στασιμότητα των τελευταίων 30 ετών συνδέεται με ένα πληθωρισμό κερδών, που δεν βρίσκουν διέξοδο, ένα γεγονός που  οδηγεί σε κατάρρευση  την κερδοφορία των επιχειρήσεων.

Για αντιμετωπιστεί η κατάσταση επιλέγονται δυο δρόμοι: Ο πρώτος κυνηγάει από περιοχή σε περιοχή τους χαμηλούς μισθούς που θα αντισταθμίσουν την πτώση του ποσοστού κέρδους ή εναλλακτικά επιτίθεται στις κατακτήσεις των εργαζόμενων, όπως π.χ πράττει το ελληνικό κεφάλαιο και η ελληνική κυβέρνηση με τις πλάτες της ΕΕ και ΔΝΤ.

Ένας δρόμος που έχει συγκεκριμένα όρια: Στις χώρες που είχαν χαμηλούς μισθούς αυξάνεται ο κοινωνικός πλούτος, άρα ενισχύεται και η τάση αύξησης των μιστών. Αντίστοιχα στις χώρες που γίνονται στόχοι τα δικαιώματα των εργαζόμενων επίσης η εξέλιξη των πραγμάτων έχει  διαμορφώσει συγκεκριμένα  ιστορικά όρια. Λόγου χάρη ο τρόπος ζωής των Ελλήνων εργαζόμενων δεν μπορεί να επιτρέψει στον 19ό αιώνα;

Και αυτό όχι για ανθρωπιστικούς και κοινωνικούς λόγους, αλλά κυρίως  για βαθιά οικονομικούς λόγους. Ήδη η υπάρχουσα κρίση έχει στραγγίσει την αγορά, κτυπώντας τα πιο αδύνατα κεφάλαια, το βάθεμα της κρίσης θα είναι πραγματική καταστροφή για την υπάρχουσα οικονομία και κοινωνία. Είναι έτοιμο το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο και  σύστημα να αντιμετωπίσει ένα γενικευμένο κοινωνικό πόλεμο;

Ο δεύτερος δρόμος που επιλέγεται  είναι η μετατόπιση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων στην χρηματο-οικονομική σφαίρα. Στην σφαίρα που το χρήμα γεννάει χρήμα, με όλο και πιο πολύπλοκους τρόπους, μεταφέροντας όμως τις αντιφάσεις που γεννιούνται στο επίπεδο της παραγωγικής διαδικασίας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργείτε μια οικονομική φούσκα, που θα σπάσει στα κεφάλια μας, παρασύροντας τα πάντα στην οικονομική καταστροφή. Αυτό προβλέπει πως θα γίνει σε περίπου 30 έτη ο Ι. Βαλερστάιν.

Στην σκέψη του, το τέλος  του καπιταλισμού δεν οδηγεί αναγκαία στον σοσιαλισμό. Όπως γράφει δεν μπορούμε να προαποφασίσουμε τι θα αντικαταστήσει το υπάρχον σύστημα. Δεν μπορούμε να το γνωρίσουμε εκ των προτέρων. Σίγουρα θα δούμε απαντήσεις σε ένα συστημικό πλαίσιο που θα επιδιώκουν την οικοδόμηση ενός νέου ταξικού συστήματος, όπως  και απαντήσεις αντισυστημικές που θα αγωνιστούν για μια κοινωνία των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών.

Η σκέψη του διεισδυτική αν και δεν  αποφεύγει να φλερτάρει με αντιλήψεις μιας αυτόματης ντετερμιστικής κατάρρευσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Παρόλο που γνωρίζει πολύ καλά πως εντός μιας ιστορικής κλίμακας ο καπιταλισμός υπήρξε το πλέον δυναμικό σύστημα στην ιστορία της ανθρωπότητας που καταφέρνει και προσαρμόζεται και να αλλάζει.

Η κίνηση της απελευθέρωσης

Η κίνηση των πραγμάτων εν τέλει καθορίζεται από αντικειμενικούς και υποκειμενικούς  παράγοντες με καθοριστική επίδραση των τελευταίων. Όπως είναι η δράση των εργαζόμενων και των ανθρώπων σε μακροκλίμακες και μικροκλίμακες.

Χαρακτηριστικό και ελπιδοφόρο παράδειγμα αποτελούν οι εξελίξεις στην Λατινική Αμερική και ειδικότερα στην Βενεζουέλα και την Βολιβία με το κίνημα των εργαζόμενων και των λαών να παίζει  καθοριστικότατο ρόλο στις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις

Οι οικονομίες της Βολιβίας και της  Βενεζουέλας ελάχιστα επηρεάσθηκαν από την κρίση, όπως άλλωστε συνέβη και με τις οικονομίες της Κούβας ή της Κίνας, κρατώντας τα επίπεδα των ρυθμών της οικονομικής ανάπτυξης.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι να  οργανωθούν-ουμε και να παλέψουν-ουμε συλλογικά και συνειδητά τα θύματα του παγκόσμιου  καπιταλιστικού συστήματος, όπως στην Λ. Αμερική, προβάλλοντας μια συνολική αντιπρόταση κοινωνικής απελευθέρωσης.