Ένα είναι σίγουρο σ' αυτή τη χώρα: η ουσία του πολιτικού λόγου βρίσκεται στο λυκόφως της καριέρας της. Ο «χρυσός αιώνας» του Περικλή και οι ρητορείες του Δημοσθένη, μοιάζουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ, αφού τη θέση τους έχουν πάρει οι άσκοπες αντιπαραθέσεις αυτών που σήμερα (αυτο)αποκαλούνται πολιτικοί.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας ρίχνει το σύνολο των ευθυνών για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας στο ΠΑΣΟΚ, ενώ "αθωώνει πολιτικά" τις κυβερνήσεις του κ. Μητσοτάκη και του κ. Καραμανλή. Την ίδια η στιγμή, η γενική γραμματέας του ΚΚΕ δηλώνει πως «είτε με ΠΑΣΟΚ είτε με ΝΔ στην κυβέρνηση θα έρθει αντιλαϊκή θύελλα» για να συμπληρώσει ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας προτείνοντας: «αντίσταση κατά των οικονομικών μέτρων».

Ανόητες κόντρες στα πλαίσια ενός κομματικού φιάσκου που έχει ως στόχο μόνο και μόνο να κερδίσει τις εντυπώσεις.

Τι έχει προσφέρει και τι όχι κάθε κόμμα, φαίνεται από τα έργα του. Αρκεί να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και να μην εθελοτυφλούμε, εξαιτίας της προσκόλλησής μας σ' ένα συγκεκριμένο κόμμα. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο λάθος όλων μας: οδηγός των απόψεών μας γίνεται η άποψη του κόμματος που υποστηρίζουμε. Μόνο και μόνο για να κάνουν κάποιοι αντιπολίτευση, φέρνουν αντίρρηση σε όσα πει η κυβέρνηση και σε όσα κάνει.

Όχι, ούτε προστατεύω ούτε υπερασπίζομαι την κυβέρνηση. Αντιλαμβάνομαι, όμως, ότι η θέση της Ελλάδας είναι ιδιαιτέρως... άκομψη και άβολη. Αντιλαμβάνομαι, επίσης, ότι εκείνοι που έσυραν τη χώρα σ' αυτό το βόρβορο, πρέπει να πληρώσουν(κυριολεκτικά και μεταφορικά), είτε είναι πράσινοι είτε είναι γαλάζιοι είτε είναι όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου μαζί. Δε γίνεται μια ζωή το μεγάλο ψάρι να τρώει το μικρό. Δηλαδή, οι μεγάλοι καρχαρίες δεν αρκούνται, απλώς, στη δική τους επιβίωση, αλλά επιθυμούν και τη δική μας εξόντωση!

Αντιλαμβάνομαι, ακόμα, ότι για να σωθεί η Ελλάδα και να αντιμετωπίσει τον τυφώνα, πρέπει να πάψουν να υπάρχουν... χρωματικοί διαχωρισμοί και να δουλέψουν όλοι για το καλό όλων. Ο δήθεν πολιτικός λόγος που βασιλεύει στα ΜΜΕ, είναι ένας κακόγουστος μονόλογος, άκρως ξεπερασμένος και άχρηστος. Είναι άτοπο κάποιοι να προσπαθούν στην παρούσα φάση να αποδείξουν τι σημαίνει δεξιός, ακροδεξιός, αριστερός κ.ο.κ... Λυπάμαι, αλλά δεν είναι θεατρικό σανίδι η Ελλάδα, να βγαίνουν στη σκηνή οι... υποκριτές και να λένε το κείμενο που έμαθαν απ' έξω.

Κι όσο για την... οικογένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντιλαμβάνομαι ότι σ' αυτή τη δύσκολη στιγμή, φλερτάρει πού και πού με την ιδέα να μας αποκληρώσει και να αμφισβητήσει ότι είμαστε παιδιά της, μα κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει.

Όπως δήλωσε σε αυστραλιανό κανάλι ο κ. Παπανδρέου: «Δεν ζητάμε χρηματικές απαλλαγές ή ελεημοσύνη(από την ΕΕ). Αυτό που λέμε είναι ότι πρέπει να είμαστε σε θέση να δανειζόμαστε με παρόμοιους όρους όπως άλλες χώρες κι αυτό που θα συμβεί είναι να μας βοηθήσουν να δανειστούμε με χαμηλότερα επιτόκια.»

Όλα συνηγορούν στο ότι η πολιτική, μαζί με την Ελλάδα ολόκληρη, περνούν κρίση. Ας μαζέψουμε, κατ' αρχήν, τα θρύψαλα της χώρας κι ας αφήσουμε γι' αργότερα την επιδιόρθωση του πολιτικού τοπίου.

Αν, βέβαια, γίνεται να αποκοπεί η πολιτική κατάντια μας από το εθνικό μας Βατερλό...