Τα μικρά παιδιά μαθαίνουν από πολύ νωρίς στο σχολείο τι θα πει πόλεμος και τι θα πει ειρήνη. Συμβολίζουν τη δεύτερη μ' ένα λευκό περιστέρι και τον πρώτο με αίμα, όπλα και δυστυχία.

Καθώς μεγαλώνουν και γίνονται σιγά σιγά ενήλικα και υπεύθυνα άτομα, συνειδητοποιούν κάθε μέρα και περισσότερο πόσο σημαντική είναι η επικράτηση της ειρήνης. Όσο, όμως, και να περάσουν τα χρόνια, ένα πράγμα δε χωράει με τίποτα στο μυαλό κανενός: πώς γίνεται οι άνθρωποι να προκαλούν τόσο πόνο μεταξύ τους;

«Η απόφαση για τον πόλεμο ήταν σωστή και ελήφθη για τους σωστούς λόγους»κατέθεσε, στην επιτροπή έρευνας για τον πόλεμο στο Ιράκ, ο Γκόρντον Μπράουν, νυν πρωθυπουργός της Βρετανίας και πρώην υπουργός Οικονομικών την περίοδο που οι Αμερικάνοι πραγματοποίησαν εισβολή στο Ιράκ(2003). Θεωρείται, δε, ότι ο ρόλος του ήταν καθοριστικός στην απόφαση για την εισβολή...

Είναι δυνατόν μια απόφαση για πόλεμο να είναι ποτέ σωστή; Υπάρχει άνθρωπος σε τούτη τη Γη που προτιμά να φοβάται, να πονά, να διψά από το να ζει αρμονικά με τους γύρω του και να αναπνέει καθάριο αέρα, χωρίς χημικές προσμίξεις;

Έρευνα του δικτύου BBC, που βασίζεται σε ιατρικά δεδομένα, διαπιστώνει αύξηση των περιπτώσεων γενετικών ανωμαλιών και των καρδιοπαθειών στην πόλη Φαλούτζα(στο Ιράκ) μετά τη μαζική επίθεση από αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις έξι χρόνια πριν.

«Είδα εικόνες από βρέφη που γεννήθηκαν με ένα μάτι στο κέντρο του μετώπου τους ή τη μύτη στο μέτωπο» δήλωσε συγκλονισμένη η Ιρακινή ερευνήτρια Μαλίκ Χαμντάν. Μια παιδίατρος που εργάζεται στο γενικό νοσοκομείο της Φαλούτζας υποστηρίζει ότι έρχεται αντιμέτωπη κάθε μέρα με δύο ή τρεις περιπτώσεις γενετικών ανωμαλιών πράγμα που σημαίνει χίλιες περιπτώσεις ετησίως. Ένας άνδρας έδειξε την κόρη του που είχε έξι δάχτυλα σε χέρια και πόδια, ενώ έπασχε ταυτόχρονα από σοβαρές ασθένειες.

Αλήθεια, υπάρχει περίπτωση να θεωρηθεί η απόφαση για πόλεμο σωστή;

Ένας πόλεμος δεν έχει επιπτώσεις μόνο σήμερα, αλλά και αύριο. Μπορεί οι Αμερικάνοι να πιστεύουν ότι ο πόλεμος έχει σταματήσει, αλλά η αλήθεια είναι ότι συνεχίζεται ακόμα. Το 2004, όντες μάλλον περήφανοι για τα χημικά τους όπλα, εξαπέλυσαν επίθεση στην περιοχή. Πώς να φανταστούν ότι θα επιδρούσαν στην ομαλή ανάπτυξη του ανθρώπινου είδους! Πώς να φανταστούν ότι θα επηρέαζαν σε τέτοιο βαθμό τον πληθυσμό της πόλης!

Τυφλωμένος ο άνθρωπος από την εξουσία που κρατά έναντι κάποιων άλλων ανθρώπων, ξεχνά τι πάει να πει ζωή. Χαραμίζει χρήματα και ενέργεια, κάνει συλλογή...πτωμάτων, καταστρέφει επιμελώς το μέλλον κι όλα αυτά γιατί; Για να πλουτίσει, για να πάρει κάτι που δεν του ανήκει, για να εκδικηθεί...;

Κανένα επιχείρημα δεν είναι ικανό να οδηγήσει σε πόλεμο. Ποιο επιχείρημα μπορεί ν' αντέξει τη ζωή που χάνεται όταν γεννιούνται τόσα παιδιά με γενετικές ανωμαλίες; Κανένα.

Λυπάμαι για τον πολιτισμένο κόσμο που νομίζουμε ότι έχουμε φτιάξει.

Λυπάμαι που κάποιοι επιβάλλουν τη δύναμή τους προκαλώντας κακό στους αδύναμους.

Λυπάμαι όταν σκέφτομαι ότι κάποιοι μπορεί να μην έχουν μετανιώσει για όσα έκαναν.

Αυτά τα παιδιά, που γεννήθηκαν και συνεχίζουν να γεννιούνται με τόσα προβλήματα, δεν τα σκέφτηκε κανείς. Δεν προνόησε κανείς για την τύχη τους. Καταδικάστηκαν να ταλαιπωρούνται για μια ζωή. Μα πιο μεγάλη καταδίκη αποτελεί η ανθρώπινη αλαζονεία και ανευθυνότητα από την οποία διέπονται όσοι είναι υπαίτιοι για την κατάσταση στη Φαλούτζα.

Θα κλείσω με μια φράση του Οδυσσέα Ελύτη που έχω ξαναχρησιμοποιήσει στο παρελθόν και που δεν παύει να είναι επίκαιρη: «Μια λάμψη ο άνθρωπος κι αν είδες, είδες...»...