Ένα σημαντικό περιστατικό επισκίασε τις απεργιακές κινητοποιήσεις των προηγούμενων ημερών. Ένα συμβάν συμβολικό και αδύνατο να συλλάβει κανείς με την κοινή λογική. Άνδρας των ΜΑΤ ψέκασε με χημικά τον αγωνιστή της Δημοκρατίας, Μανώλη Γλέζο, έναν άνθρωπο - σύμβολο στους αγώνες για τα δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες. Δεν είναι το γεγονός μόνο ότι τα χημικά ρίχθηκαν εναντίον ενός ηλικιωμένου ανθρώπου με ότι αυτό συνεπάγεται για την κατάσταση της υγείας του, ούτε το ότι για άλλη μια φορά η αστυνομική βία στράφηκε κατά δικαίων και αδίκων, χωρίς τον παραμικρό σεβασμό στην Δημοκρατία, αλλά το γεγονός ότι αυτοί οι ανεκδιήγητοι των μονάδων αποκατάστασης της τάξης ούτε είχαν αλλά ούτε έχουν την παραμικρή γνώση για το ποιους χτυπούν και γιατί.

Το υπουργείο Προστασίας του πολίτη και προσωπικά ο υπουργός κος Χρυσοχοίδης, προσπαθεί για άλλη μια φορά να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, προβάλλοντας ποταπές δικαιολογίες και επιχειρήματα. Η ευαισθησία τους εξαντλείται σε λακωνικές ανακοινώσεις και όχι με ομολογία ενός ακόμη τραγικού λάθους που πλήττει ευθέως την Δημοκρατία. Δεν κάνει βέβαια εντύπωση το γεγονός ότι ο άνδρας των ΜΑΤ δεν ήξερε καν ποιον χτυπά, αλλά και αν το ήξερε, πάλι το ίδιο θα έκανε. Άλλωστε ας θυμηθούμε τι έκαναν πάλι πριν από λίγο καιρό στα Εξάρχεια, όταν συνέλαβαν τον εκφωνητή του Πολυτεχνείου, Δημήτρη Παπαχρήστο.

Η τακτική λοιπόν αυτή είναι λίγο ως πολύ γνωστή και δεν πρέπει να προκαλεί απορίες. Το ζήτημα είναι όμως ότι με αυτές τις προκλήσεις δοκιμάζεται η αντοχή του κόσμου που νοιώθει απροστάτευτος απέναντι στην αστυνομική αυθαιρεσία.  Αν αυτή η συμπεριφορά επιδεικνύεται στους επώνυμους αγωνιστές της Δημοκρατίας που με τις πράξεις τους σηματοδότησαν την νεώτερη ιστορία της Ελλάδος, φανταστείτε τι θα συμβεί όταν αρχίσουν τα δύσκολα για την χώρα με την συνεχή πραγματοποίηση διαδηλώσεων μετά την εξαγγελία των σκληρών μέτρων για την οικονομία.

Χωρίς να θέλω να γίνω μάντης κακών ειδήσεων, αν δεν υπάρξει παρέμβαση από τον ίδιο τον πρωθυπουργό που μιλά συνήθως με χαμηλούς τόνους και είναι κατά της βίας από όπου και αν προέρχεται, δεν βλέπω εκτόνωση της κατάστασης βραχυπρόθεσμα. Ο κος Χρυσοχοίδης με την αλαζονική του συμπεριφορά και την συντηρητική του στάση απέναντι σε αυτά τα γεγονότα, μάλλον μου φαίνεται πως πυροδοτεί αντιδράσεις παρά κατευνάζει τα ήδη οξυμένα πνεύματα. Και τα αποτελέσματα θα φανούν σύντομα όταν γενικευθούν οι αντιδράσεις.

Το υπουργείο «προστασίας του πολίτη», μάλλον έχει μετατραπεί σε υπουργείο αδιαφορίας απέναντι στο λαό, που επιζητεί μάταια την προστασία του από την αστυνομική βία. Δεν είναι μακριά το περιστατικό του Βύρωνα όπου η «κατά μέτωπο αντιπαράθεση με το έγκλημα», σύμφωνα με το νέο αστυνομικό δόγμα, κόστισε την ζωή ενός αθώου πολίτη που έπεσε νεκρός από τα αστυνομικά πυρά. Είναι λοιπόν αλλεπάλληλα τα περιστατικά αστυνομικής βίας, δεν πρέπει να τα υποβαθμίζουμε. Τουναντίον, πρέπει επειγόντως να υπάρξει πυροσβεστική παρέμβαση για να εκτονωθεί η όλη κατάσταση.

Και στο τέλος - τέλος αν ο κος Χρυσοχοίδης δεν μπορεί να την ελέγξει, υπάρχει και η λύση της παραίτησης.

Γιατί, θα έπρεπε να φτάσουμε σε εκ νέου επανάληψη αιματηρού περιστατικού όπως αυτό του Αλέξη Γρηγορόπουλου με ότι αυτό συνεπάγεται για την δημόσια τάξη και την σχέση πολίτη και αστυνομικού;

Ο Μανώλης Γλέζος αλλά και ο Δημήτρης Παπαχρήστος αγωνίστηκαν σε εποχές δύσκολες, τότε που παραμόνευε όχι μόνο η σύλληψη αλλά και ο θάνατος. Οι εποχές βέβαια έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί, οι ηρωισμοί του χθες έχουν ξεχαστεί. Δεν έχει κανείς την απαίτηση από έναν επιεικώς απαίδευτο νεαρό αστυνομικό των ΜΑΤ να ξέρει ποιον χτυπά και γιατί.

Έχει όμως αξίωση από την επίσημη Πολιτεία να τιμωρεί τους παραβάτες της ένστολους υπαλλήλους που νομίζουν πως μόνο αυτοί μπορούν να επιβάλλουν με οποιονδήποτε τρόπο και μέθοδο την δημόσια τάξη.

Γιατί αν σήμερα χτυπούν αδιάκριτα, αδιαφορώντας για την ηλικία και αγνοώντας επιδεικτικά την όποια ιστορική φυσιογνωμία, τι απομένει άραγε για αύριο;

Η συντεταγμένη Πολιτεία καλόν είναι να λάβει τα μέτρα της και να πάψει να αδιαφορεί στην διάπραξη παρόμοιων αδικημάτων. Την θέση του Μανώλη Γλέζου μπορεί να πάρει αύριο κάποιοι άλλοι, που υπηρέτησαν με πάθος την Δημοκρατία.  Και ως γνωστό, με την τακτική αυτή έρχεται η σταδιακή απομυθοποίησή της.

Με δεδομένο μάλιστα ότι με τα χρόνια ξεθωριάζει η ιστορική συνείδηση και γνώση χωρίς την οποία όμως δεν υπάρχει  πολιτισμός. Και όλα αυτά σε εποχές χαλεπές για την Ελλάδα και την ιστορία της. Σε περιόδους όπου η χώρα μας δυσφημίζεται για την έλλειψη σεβασμού απέναντι στο κάθε τι.

Ο Φίλιππος Ζάχαρης είναι δημοσιογράφος στον Σύνδεσμο Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων