Mon09242018

Last update08:59:36 AM GMT

Font Size

Profile

Cpanel

Ioannina Castle Rock: μια χαμένη ευκαιρία;

  • PDF

Ioannina Castle Rock Vs Kavarna Rock

ioannina castlerockΔύο βαλκανικές πόλεις τα Ιωάννινα και η Καβάρνα, δύο φεστιβάλ, το Ioannina Castle Rock και το Kavarna Rock, που σχεδόν ξεκίνησαν μαζί με επίκεντρο τη ροκ μουσική έδωσαν στις πόλεις αυτές μια ανανεωτική διάσταση και την ευκαιρία σε κατοίκους αλλά και επισκέπτες να δουν σε ζωντανή εμφάνιση τεράστια ονόματα του είδους. Για την ακρίβεια, το ένα φεστιβάλ από τα προαναφερθέντα εξακολουθεί να υπάρχει, να γιγαντώνεται και να βάζει στον πολιτιστικό χάρτη μια πόλη που δεν την ήξερε κανείς. Από την άλλη, μια πόλη με τεράστια ιστορία, φυσικό πλούτο, μουσική παράδοση και ιστορικά μνημεία, ενώ θα είχε όλες τις προϋποθέσεις να στηρίξει ένα φεστιβάλ μουσικής, γιατί όχι και ροκ μουσικής καθώς υπήρξε μια σημαντική αφετηρία με το Castle Rock, να προσπαθεί να βρει τον πολιτιστικό της βηματισμό. Νομίζω ότι έχετε καταλάβει ποια πόλη έχει χτίσει το όνομά της μέσω ενός και μόνο φεστιβάλ μουσικής. Μιλάμε για την Καβάρνα Βουλγαρίας.

Η πόλη αυτή βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Βουλγαρίας σε μια βραχώδη ακτή της Μαύρης Θάλασσας, με πληθυσμό περίπου 11 000 κατοίκους. Έχει πλούσιο ιστορικό παρελθόν καθώς αποτέλεσε αρχαία ελληνική αποικία. Παρόλα αυτά τίποτε δεν προμήνυε ότι η Καβάρνα θα έχει κάτι το ξεχωριστό για τον υπόλοιπο κόσμο τουλάχιστον μέχρι το 2005 όπου οι πασίγνωστοι ροκ θρύλοι Deep Purple έπαιξαν στο γήπεδο της πόλης. Από κει και πέρα η πόλη έγινε ένας μουσικός προορισμός καθώς το 2006 διοργανώθηκε το Kaliakra Rock Fest, που πήρε το όνομά από το ακρωτήρι Kaliakra (από το «καλός» και «άκρα» που μαρτυρά το ανεξίτηλο ελληνικό αποτύπωμα). Το φεστιβάλ μετονομάστηκε σε Kavarna Rock Fest, δηλώνοντας εμφατικά ότι αφορά όλη την πόλη, ενώ σήμερα έχει γίνει ο βασικός λόγος για τον οποίο επισκέπτες από όλο τον κόσμο κάθε καλοκαίρι επιλέγουν την Καβάρνα ως τουριστικό προορισμό. Πάρτε μια βαθιά ανάσα και δείτε ενδεικτικά ποια συγκροτήματα από όλο το φάσμα του σκληρού ροκ έχουν παίξει ζωντανά στη μικρή αυτή πόλη: Deep Purple, Alice Cooper, Scorpions, Accept, Doro Pesch, Glenn Hughes, Dokken, Mötley Crüe, Dream Theater, Manowar, Slayer, Motörhead κ.ά. ενώ φέτος υποδέχεται μεταξύ άλλων τους Europe, Helloween, Krokus και τον δικό μας Gus G. ή Κώστα Καραμητρούδη, κιθαρίστα του παγκόσμιου Ozzy. Ένα φεστιβάλ ροκ μουσικής που επεκτείνεται διαρκώς εμπλέκοντας και παράλληλες δράσεις όπως από φέτος τον διαγωνισμό «Μουσική μάχη της Μαύρης Θάλασσας» με συγκροτήματα από τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Τουρκία, τη Γεωργία, τη Μολδαβία και την Ουκρανία ή την πρωτοποριακή διοργάνωση τουρνουά ποδοσφαίρου για μπαμπάδες, μαμάδες και παιδιά, ακόμα και beach volley.

Από την άλλη πλευρά, στην πόλη μας είχαμε το Castle Rock που διεξαγόταν σ' ένα μαγευτικό χώρο, το Κάστρο Ιωαννίνων βασιζόμενο σ' ένα όραμα του μουσικού Γιώργου Γάκη. Ένα φεστιβάλ με επίκεντρο τη ροκ μουσική το οποίο εξελισσόταν σταδιακά σε κάτι ευρύτερο καθώς ενέτασσε ονόματα από διαφορετικούς μουσικούς χώρους ενώ οι παράλληλες δράσεις του περιελάμβαναν, χορό, εκθέσεις ζωγραφικής, φωτογραφίας ακόμα και άλμπουμ Γιαννιωτών καλλιτεχνών. Το Castle Rock ήταν ένας λόγος που τα Γιάννενα ακούστηκαν στο ελληνικό μουσικό στερέωμα ενώ ήρθαν επισκέπτες από άλλες πόλεις αποκλειστικά για το φεστιβάλ αυτό.

Εν συγκρίσει με την Καβάρνα, το φεστιβάλ των Ιωαννίνων είχε τη δυναμική για κάτι ευρύτερο και βαθύτερο καθώς πέρα από τη μουσική μιλούσε έντονα η ιστορία της πόλης, των τοπίων και των μνημείων ενώ υποστηρίζονταν περισσότερο οι ντόπιοι μουσικοί. Με άλλα λόγια, αναδεικνυόταν σαφέστερα η ταυτότητα της πόλης και θα μπορούσε να επεκταθεί ως ένα φεστιβαλικό δίκτυο με επίκεντρο τα φυσικά και ιστορικά τοπία προσελκύοντας, κατ' επέκταση ξένους επισκέπτες, οι οποίοι θα ενέτασσαν τα Ιωάννινα στην ατζέντα των διακοπών και της αναψυχής τους.

Δύο φεστιβάλ, λοιπόν, που ξεκίνησαν σχεδόν την ίδια εποχή. Στην Καβάρνα χρειάστηκε το όραμα ενός δημάρχου που αγαπούσε τη ροκ μουσική αλλά πολύ περισσότερο κατανόησε ότι ένα φεστιβάλ θα μπορούσε να ωφελήσει πολλαπλά την πόλη. Στα Γιάννενα, για διάφορους λόγους το εγχείρημα αυτό δεν προχώρησε. Η παρακαταθήκη και η τεχνογνωσία υπάρχουν. Χρειάζονται, όμως, «ευήκοα ώτα» στον Δήμο αλλά και σε ιδιωτικούς φορείς. Επίσης, η κατανόηση ότι με αφορμή ένα τέτοιο πολιτιστικό γεγονός τα Γιάννενα μπορούν να καταστούν σταδιακά το πολιτιστικό επίκεντρο των Βαλκανίων. Ποτέ δεν είναι αργά. Άλλωστε, ο πολιτισμός αποτελεί μια επένδυση διαρκείας και τους χρειάζεται όλους.

 

Δύο βαλκανικές πόλεις τα Ιωάννινα και η Καβάρνα, δύο φεστιβάλ, το Ioannina Castle Rock και το Kavarna Rock, που σχεδόν ξεκίνησαν μαζί με επίκεντρο τη ροκ μουσική έδωσαν στις πόλεις αυτές μια ανανεωτική διάσταση και την ευκαιρία σε κατοίκους αλλά και επισκέπτες να δουν σε ζωντανή εμφάνιση τεράστια ονόματα του είδους

Δύο φεστιβάλ που ξεκίνησαν σχεδόν την ίδια εποχή. Στην Καβάρνα χρειάστηκε το όραμα ενός δημάρχου που αγαπούσε τη ροκ μουσική αλλά πολύ περισσότερο κατανόησε ότι ένα φεστιβάλ θα μπορούσε να ωφελήσει πολλαπλά την πόλη. Στα Γιάννενα, για διάφορους λόγους το εγχείρημα αυτό δεν προχώρησε

Το Όραμα, η πορεία, η παύση, το... μέλλον

Ο πασίγνωστος Γιαννιώτης μουσικός και ψυχή του Castle Rock Γιώργος Γάκης βουτά στο παρελθόν κάνοντας μια αναδρομή στην πορεία του φεστιβάλ ενώ μας αποκαλύπτει για πρώτη φορά το γεγονός του μουσικού γιαννιώτικου καλοκαιριού. Ο Joe Lynn Turner, τραγουδιστής των Rainbow και Deep Purple θα εμφανιστεί ζωντανά τέλος Αυγούστου στο πλαίσιο του τοπικού μουσικού φεστιβάλ Ioannina Rock City. Ας επανέλθουμε, όμως, στην εξιστόρηση του Castle Rock. Είναι ένα φεστιβάλ που έχει περάσει οριστικά στην ιστορία ή μήπως όχι; Ο λόγος στον Γιώργο Γάκη...

Η αρχική ιδέα

Επιστρέφοντας στα Γιάννενα στην αρχή ήμουν χαμένος. Ξεκίνησε όλη η ιστορία από το γεγονός ότι βρήκα πολύ καλούς μουσικούς για να μπορέσω να στηριχτώ. Παίξαμε κανα δυο φορές και είδα ότι ο κόσμος διψούσε για πράγματα. Με μία συναυλία που κάναμε στο Κάστρο για την Πανσέληνο και μία στο Πνευματικό Κέντρο με τους Blues Wire που είχε φοβερή επιτυχία, είπαμε ότι πρέπει να κάνουμε κάτι μεγαλύτερο. Η αρχική μου ιδέα, λοιπόν, ήταν να γίνει ένα φεστιβάλ στο Νησί. Είμαστε με τους Deep Purple το 2000 στο Jammin' και σε ερώτηση του Στάθη Παναγιωτόπουλου στον Ian Gillan για το ποια είναι τα ωραιότερα μέρη που έχει παίξει, περιέγραψε μια λίμνη στην Ελβετία όπου όλος ο κόσμος πήγαινε με καραβάκια στον τόπο της συναυλίας κ.λπ. Εμείς εδώ, το έχουμε στην πόρτα μας! Το προσπάθησα με απόλυτο σεβασμό στο Νησί καθώς αγαπάμε τον τόπο μας. Δεν ξέρω. Δεν με κατάλαβαν, δεν ήταν έτοιμα τα πράγματα. Τέλος πάντων.

Το Όραμα

Οραματίστηκα ένα φεστιβάλ που όμοιό του δεν υπήρχε. Θεώρησα ότι το καλύτερο σημείο για να γίνει αυτό το φεστιβάλ ήταν το κάτω μέρος του Ιτς Καλέ, στις Καμάρες. Αλλά με μία τελείως διαφορετική προσέγγιση. Έχω εμπειρία από αρκετά φεστιβάλ και ταξίδεψα από πολύ παλιά. Όλη αυτή την πληροφορία που έχω συλλέξει για θέματα φωτισμού, στησίματος κ.λπ. την προσάρμοσα, ώστε να λειτουργήσει στην πόλη.

Η αρχή του Castle Rock

Είχα έτοιμο ένα φεστιβάλ με γκρουπ όλων των ειδών, τοπικά και κυρίως από τη Θεσσαλονίκη με έναν «κράχτη», τον Λάκη Παπαδόπουλο αγαπημένο μου φίλο ενώ μας στήριξαν οικονομικά νεαρά παιδιά, που είχαν επιχειρήσεις στην πόλη. Το πήγα αυτό στον τότε πρόεδρο του Πνευματικού και κάναμε το 1ο Castle Rock Festival το 2004 με μεγάλη επιτυχία.

Ένα πραγματικό φεστιβάλ γεννιέται

Όταν την επόμενη χρονιά είπαμε να το συνεχίσουμε, η δική μου άποψη -και ήμουν κάθετος σ' αυτό- ήταν να μην κάνουμε ένα φεστιβάλ σαν όλα τα άλλα. Για τον απλούστατο λόγο ότι έχουμε πολύ ιδιαίτερα μέρη να δείξουμε και ότι έχει προοπτική όλο αυτό. Τους είπα ότι δεν συζητάμε σε καμία περίπτωση να φέρουμε τους γυρολόγους των ελληνικών φεστιβάλ! Από τη στιγμή που ξεκινάμε θα πρέπει να κάνουμε τη διαφορά φέρνοντας για πρώτη φορά στα Γιάννενα κάποιο όνομα από το εξωτερικό. Κάνω επαφή με τον Glenn Hughes και τον φέρνω για πρώτη φορά το 2005. Ένας τέτοιας εμβέλειας μουσικός, τραγουδιστής των Deep Purple, Black Sabbath, κατά πολλούς «τη Φωνή του Rock». Ήταν ένα πραγματικό φεστιβάλ καθώς το πρώτο ήταν μονοήμερο ενώ αυτό είχε την έννοια του φεστιβάλ στον χώρο μπροστά στο Βυζαντινό μουσείο, με δύο και τρεις σκηνές, με τις απίστευτες συμμετοχές, με μουσικά εργαστήρια, με εκθέσεις. Έπαιρνε, δηλαδή, μια μορφή. Τεράστια επιτυχία.

Ο πήχυς ψηλώνει

Την επόμενη χρονιά, λοιπόν, έπρεπε ο πήχυς ν' ανέβει. Φοβάμαι ότι τον ανεβάσαμε ψηλά πολύ γρήγορα και εκεί ήταν που φάγαμε τα μούτρα μας. Το πρόβλημά μου ήταν ότι χτύπησα ψηλές πόρτες. Παίζουν οι Scorpions στην Κύπρο και ήρθα σ' επαφή με τη διοργανώτρια ρωτώντας την για το ενδεχόμενο να έρθουν στα Γιάννενα, το 2006. Το budget ήταν τεράστιο. Παρόλα αυτά είχα τη συμπαράσταση από τον τότε δήμαρχο και μου είπε να κάνουμε κάτι μεγάλο. Λίγο αργότερα, με πήρε τηλέφωνο η ίδια διοργανώτρια και μου πρότεινε τους Whitesnake, που ήταν σαφώς πιο προσιτοί από τους Scorpions. Κάναμε μια συζήτηση με τους αρμόδιους, τους ενημέρωσα για το γκρουπ ότι είναι κάτι πολύ μεγάλο. Συμφωνήσαμε. Και έγινε το 2006, το 3ο Castle Rock.

Η τριετής παύση

Από κει και μετά χάθηκε λίγο η μπάλα. Υπήρξε ένα θέμα με τους Scorpions, οι ιθύνοντες μού είπαν να το κοιτάξουμε. Δεν έγινε. Είχα αντιρρήσεις για κάποιους χειρισμούς και αποχώρησα από αυτή την ιστορία. Ζήτησα να μην χρησιμοποιήσουν τον όρο Castle Rock. Έκαναν ένα άλλο ροκ φεστιβάλ αλλά σταμάτησε. Οπότε από το 2007 μέχρι το 2010 δεν ασχολήθηκα.

Η επανέναρξη

Το 2010, λοιπόν, είναι να έρθουν οι Scorpions και κάνω μια κουβέντα με τον τότε δήμαρχο να τους στηρίξω όχι οικονομικά, για να εξηγούμαστε, καθώς ακούστηκαν πολλά. Υπήρχαν διοργανωτές που πλήρωσαν το συγκρότημα και ο Δήμος τότε βοήθησε σε κάποια τεχνικά θέματα. Στις κουβέντες με τον δήμαρχο τού είπα ότι είναι ευκαιρία να ξανακάνουμε το φεστιβάλ. Και έτσι έγινε το 4ο Castle Rock με λίγο διαφορετικό ύφος προσπαθώντας να δείξουμε ότι το φεστιβάλ άσχετα από το όνομά του μπορεί να είναι και πολυμορφικό. Τη μία μέρα ήταν η Χάρις Αλεξίου και την άλλη μέρα οι James, οι οποίοι βλέποντας τον χώρο και όλες τις παράλληλες δράσεις εντυπωσιάστηκαν και μου είπαν «προσπάθησε να φέρεις αυτό το φεστιβάλ σε τέτοια επίπεδα, ώστε να μην ενδιαφέρει κανέναν ποιος παίζει. Απλά να είναι σ' στον χώρο αυτό». Εδώ θέλω να μνημονεύσω ιδιαίτερα τον εξαιρετικό μου συνεργάτη Στάθη Μήτσιο, ο οποίος είχε αναλάβει όλο τον φωτισμό. Έκανε τρισδιάστατες προβολές στις καμάρες με αποτέλεσμα να μην αλλάζουν χρώμα όπως το 2006 αλλά σχήματα, κάτι μοναδικό!

Χαμένη ευκαιρία;

Η επόμενη δημοτική αρχή θεώρησε σωστό να μην προχωρήσουμε άλλο το φεστιβάλ. Το θέμα είναι ότι αυτό το φεστιβάλ έδειξε ότι είχε τέτοια δυναμική και προοπτική, που θα μπορούσε αυτή τη στιγμή τέσσερα χρόνια μετά να μιλάμε ίσως για ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της νότιας Ευρώπης. Είχε μόνο ανοδική πορεία. Ίσως να γινόταν για μια ολόκληρη εβδομάδα συνδυάζοντας πολλές μορφές πολιτισμού, μουσικής, αθλητισμού με τα δυνατά σημεία της πόλης, ώστε να γίνουν τα Γιάννενα το επίκεντρο των Βαλκανίων. Να υπάρχει λόγος για να έρθει κόσμος, ο οποίος επιπρόσθετα θα φάει, θα πιει, θα κοιμηθεί, θα αγοράσει. Αμέσως μιλάμε για τουρισμό. Θέλει και λίγο όραμα!

Η πρόταση

Καλό θα ήταν να γίνεται ένα φεστιβάλ αποκομμένο από οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα της περιοχής με την έννοια ότι υπάρχει ένα Πνευματικό Κέντρο για να τα κάνει αυτά καθώς ο ρόλος του είναι να παράγει πολιτισμό για όλους, όπως κάνει τώρα ο νυν πρόεδρος. Θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας ξεχωριστός μη κερδοσκοπικός πολιτιστικός φορέας με εξειδικευμένους εθελοντές και με μια κεντρική ιδέα. Δεν θα απαιτείται η χρηματοδότηση από τον Δήμο καθώς θα μπορούσε να συμβάλλει η ιδιωτική πρωτοβουλία.

Η αναβίωση;

Για μένα είναι πνευματικό μου παιδί το φεστιβάλ αυτό. Δεν το αφήνω ως σκέψη. Το θέμα είναι να συνεννοηθούμε με τους φορείς καθώς δεν μπορεί να γίνεται αποκλειστικά από ιδιώτες και να καταστεί κατανοητό πως ο τουρισμός είναι κάτι περισσότερο από το να πάει κάποιος για βατραχοπόδαρα στο Νησί. Να μπούμε στη διαδικασία ότι είναι όφελος για την πόλη. Να ξέρει ο κόσμος ότι μέσα στο καλοκαίρι γίνεται κάτι σημαντικό.