Tue11202018

Last update12:56:35 PM GMT

Font Size

Profile

Cpanel

«Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία»... αλλά και η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

  • PDF

1. Είναι γνωστό σε όλους – σε παγκόσμια κλίμακα – ότι ο θεσμικά καταστατικός χάρτης, πάνω στον οποίο πορεύεται μία χώρα, ένα κράτος, είναι το ΣΥΝΤΑΓΜΑ αυτής της χώρας, εάν θέλει πολιτειακά να λέγεται έστω και στοιχειωδώς δημοκρατική χώρα, όποια έννοια και αν δώσουμε σ' αυτό που λέγεται δημοκρατία...

2. Εις τα καθ' ημάς τώρα.

Τα όργανα της πολιτείας, οι θεσμικές εξουσίες έτσι όπως αυτές καθορίζονται στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ, δηλαδή Νομοθετική, Εκτελεστική και Δικαστική στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων τους, δηλαδή έκδοση και θέσπιση Νόμων, Π.Δ., Υπουργικών αποφάσεων, Δικαστικών αποφάσεων κ.λ.π., πρέπει ΟΛΑ τα παραπάνω να εναρμονίζονται με τις διατάξεις του Συντάγματος, διαφορετικά ΔΕΝ ΙΣΧΥΟΥΝ, ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΚΑΜΜΙΑ ΕΝΝΟΜΗ ΣΧΕΣΗ και συνεπώς δεν μπορούν να υποχρεώνουν τους πολίτες γενικά και βεβαίως τους δημοσίους και πάσης φύσεως λειτουργούς.... τη στιγμή μάλιστα που κατά το ΣÏ

�νταγμα (άρθρο 1 παρ. 3) ¨όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα¨.

Σύμφωνα δε πάντα με το Σύνταγμα και ειδικότερα την ακροτελεύτια αυτού διάταξη του άρθρου 120, ΚΑΘΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ως θεμελιώδης υποχρέωση όλων των πολιτών (πολλώ μάλλον των Δικαστικών Λειτουργών......) ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ στο Σύνταγμα και τους Νόμους που συμφωνούν με αυτό (Σύνταγμα), συνεπώς ΚΑΜΜΙΑ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΔΕΝ ΓΕΝΝΑΤΑΙ για τους πολίτες σε Νόμους που δεν είναι σύμφωνοι με αυτό (άρθρο 120 παρ. 2).

Περαιτέρω, από την ίδια διάταξη του Συντάγματος, άρθρο 120 παρ. 4 όμως, προκύπτει η ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ για όλους τους πολίτες (πολλώ μάλλον για τους Δικαστικούς Λειτουργούς......) του ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΣ ΟΛΩΝ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ με κάθε μέσον ΕΝΑΝΤΙΟΝ οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει (Σύνταγμα) με τη βία. Αναφορικά δε με την έννοια της ΒΙΑΣ, η οποία δημιουργεί ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στην προσπάθεια καταλύσεως, θα πρέπει να ειπωθούν τα παρακάτω :

ΒΙΑ δεν είναι μόνο η χρησιμοποίηση όπλων ή σωματικού εξαναγκασμού από κάποιους που στοχεύουν στην επιβολή τους και στην κατάλυση του Συντάγματος, όπως έγινε π.χ. το 1967 από την στρατιωτική χούντα και τους επονείδιστους πραξικοπηματίες.

ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ η κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της πατρίδος μας, αφού είναι πλέον ηλίου φαεινότερο ότι ζούμε σε καθεστώς οικονομικής κατοχής και δουλείας, με μία «κυβέρνηση» απολύτως υποταγμένη στα ξένα κελεύσματα και με μία «Βουλή», η οποία απλώς ψηφίζει (η οποία Βουλή πλέον τις περισσότερες φορές παρακάμπτεται...) ό, τι της σερβίρεται από την Τρόικα μέσω «Κυβέρνησης»....

ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ η συνέπεια της ασκουμένης – δοτής από τους ξένους πολιτικής – δημιουργία εκατομμυρίων ανέργων και στους οποίους κάθε ημέρα προστίθενται και άλλοι.....

ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ η σταδιακή εξαφάνιση στοιχειωδών ΑΤΟΜΙΚΩΝ, ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ δικαιωμάτων του λαού μας..... απότοκη της ίδιας πολιτικής.

ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ η καθημερινή αγωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας των συμπατριωτών μας, εάν την επομένη ημέρα βρεθεί άνεργος, άστεγος κ.λπ..

ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ η έλλειψη δυνατότητας σε ολοένα και περισσότερα νοικοκυριά να μπορούν στοιχειωδώς να σιτίζονται, να θερμαίνονται (και κυρίως τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι) με ό, τι αυτό συνεπάγεται...

ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ η σχεδόν εγκατάλειψη σε επίπεδο αναγκών όλων των δημοσίων νοσοκομείων, με ότι αυτό συνεπάγεται για την υγεία του Λαού, αφού παράλληλα συστηματική είναι η αποφυγή επίσκεψης στον ιδιωτικό τομέα υγείας, ελλείψει οικονομικών δυνατοτήτων....

ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ οι καθημερινά αυξανόμενες αυτοκτονίες ή απόπειρες αυτοκτονίας συμπατριωτών μας, συνεπεία της οικονομικής κρίσεως και με ηθικούς αυτουργούς τους ξένους επικυρίαρχους και τους ημετέρους διεκπεραιωτές τους... που κραυγάζουν ότι «ΣΩΖΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ...» Αιδώς Αργείοι.....

ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ τα θλιμμένα πρόσωπα των συμπατριωτών μας και η συνεπεία της ένδειας αφαίρεση ή έστω μείωση της ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ αυτών, αφού όταν ένας πολίτης στερείται βασικών δικαιωμάτων του, βαθμιαία χάνει ή μειώνεται και η αξιοπρέπειά του.

ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ, σταδιακά στα μάτια μας αλλά κυρίως στα μάτια των παιδιών μας, να θεωρείται φυσιολογική εικόνα η προσπάθεια πολλών (τις περισσότερες φορές πολύ διακριτική...) για ανεύρεση τροφής σε κάδους απορριμμάτων και τα χαρτόκουτα ύπνου στα πεζοδρόμια, κυρίως των μεγάλων πόλεων, για ένα σωρό νεόπτωχους.....

Πρέπει όμως – προκειμένου να κλείσουμε το κεφάλαιο της ΒΙΑΣ – να αναφέρουμε ότι όλες οι παραπάνω μορφές ΒΙΑΣ δεν είναι αυθαίρετες νομικές ή κοινωνικές κατασκευές του γράφοντος, ούτε αποτελούν λογικούς προβληματισμούς όσων θέλουν να «συλλογούνται ελεύθερα», αλλά περιγράφονται - σε γενική μορφή όμως – στο άρθρο 330 Π.Κ. ¨περί παρανόμου βίας¨, όπου πολύ σωστά αναφέρεται ότι ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΒΙΑ (η οποία φυσικά είναι ποινικό αδίκημα και τιμωρείται) μπορεί να είναι είτε σωματική (vis absoluta) είτε ψυχολογική (vis compulsiva). Την ψυχολογική αυτή βία, εκπορευόÎ

�ενη από Κυβέρνηση – Βουλή – Τρόικα, οι έλληνες πολίτες την βιώνουν καθημερινά όταν βομβαρδίζονται με χίλιους τρόπους να αποδεχτούν : «Δέξου να μείνεις άνεργος, άστεγος..... για να σωθεί η χώρα». «Δέξου να ξενιτευτούν τα παιδιά σου για να βρουν δουλειά..... για να σωθεί η χώρα». «Δέξου μία Κυβέρνηση και μία Βουλή οπερέτα, ξένους επιτρόπους σε κάθε υπηρεσία..... για να σωθεί η χώρα». Και ο κατάλογος μακραίνει....

3. Η βαθμιαία εξαφάνιση, και μάλιστα βίαιη, όλων των προαναφερομένων δικαιωμάτων των ελλήνων πολιτών δημιουργούν, σύμφωνα με τα παραπάνω, ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΡΕΙΣΜΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, όχι μόνον να εκφράσουμε τις απόψεις μας, αλλά και να αντισταθούμε με κάθε τρόπο στην κατάλυση του Συντάγματός μας και συνεπώς στην ποικιλότροπη υποδούλωση του λαού μας... Είναι δε, εξόχως σημαντικό να ειπωθεί, εάν όλα τα παραπάνω αγαθά και δικαιώματα των πολιτών, καταλύονται και βιαίως εξαφανίζονται από τους εκπροσώπους της θεσμοθετημένης πολιτείας, δηλαδή Κυβέρνησ

η, Βουλή κ.λπ., που ΈΧΟΥΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ εκ των Νόμων και του ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ να προστατεύουν και επεκτείνουν.... Η υποχρέωση αυτή της Πολιτείας προκύπτει :

α) από το άρθρο 22 του Συντάγματος, από το οποίο προκύπτει ότι η ΕΡΓΑΣΙΑ είναι δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών κ.λπ.,

β) από τα άρθρα 23 και 25 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΟΗΕ 1948),

γ) από τα άρθρα 6 και 11 του Διεθνούς Συμφώνου για Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα της 19/12/1966, που κυρώθηκε από τη χώρα μας με τον Ν.152/85, σύμφωνα με τα οποία ο κάθε πολίτης – και αυτό είναι υποχρέωση του Κράτους – έχει δικαίωμα να εργάζεται, να προστατεύεται από την ανεργία και να έχει ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και την οικογένειά του, υγεία και ιδιαίτερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη κ.λπ.

Είναι προφανές ότι η εφαρμογή των άρθρων αυτών, που αποτελεί ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ της πολιτείας, δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα που βιώνει σήμερα ο λαός μας. Δυστυχώς, Κυβέρνηση, Βουλή και φυσικά οι Ξένοι «Φίλοι» μας, όλα τα παραπάνω, δηλαδή Σύνταγμα, Νόμους, Διεθνείς Συνθήκες, τα γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Όποιος πιστεύει – κατά την άποψη του γράφοντος – ότι όλα αυτά γίνονται για να σωθούμε (μέσω της καταστροφής....) πρέπει να είναι είτε ΑΦΕΛΗΣ είτε ΙΔΙΟΤΕΛΗΣ... Και εμείς οι άλλοι γιατί τους αφήνουμε??????

4. Αλλά αν για τους Έλληνες Πολίτες προκύπτει ανάγκη αντίστασής τους, προς τους βιαστές τους Συντάγματος μία φορά, για τους Έλληνες Δικαστές η ανάγκη αυτή είναι πλέον επιτακτική, είναι μύριες φορές, αφού αυτοί είναι που καλούνται πλείστες όσες φορές να κρίνουν με δικαστικές αποφάσεις την παραβίαση ή όχι του Συντάγματος και των Διεθνών Νόμων που έχει επικυρώσει η χώρα μας, αλλά και γιατί θέλω να πιστεύω ότι δεν εξέλιπε εντελώς η παλαιόθεν κοινωνική αντίληψη ότι η «Δικαιοσύνη είναι η τελευταία καταφυγή του κάθε αδικημένου, του κάθε κατατρ

εγμένου». Βέβαια, η επί 37 περίπου χρόνια ενασχόλησή μου με το γενικότερο χώρο της Δικαιοσύνης, αφενός με έχει κάνει να μην έχω αυταπάτες για την κοινωνική δυναμική του χώρου και αφετέρου μου έχει δημιουργήσει εδραίαν την πεποίθηση (προσωπική εκτίμηση του γράφοντος αυτό.....) ότι τόσο ο Δικαστικός όσο και ο Δικηγορικός Χώρος στην πλειοψηφία του είναι βαθύτατα συντηρητικός με ό, τι αυτό συνεπάγεται.... Έτσι, λοιπόν, με εξέπληξε ευχάριστα το κείμενο του Εισαγγελέως Χανίων κ. ΠΕΝΤΑΓΙΩΤΗ ΓΙΑΝΝΗ και η σύμφωνη προς αυτό άποψη της συναδέλφου του Ε

ισαγγελέως Κεφαλληνίας κασ. ΜΑΡΣΙΩΝΗ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ. Στα κείμενά τους παίρνουν θέση για τα τεκταινόμενα στη χώρα μας, στην Πατρίδα μας, και καλούν τους συναδέλφους τους Δικαστές να πράξουν το ίδιο, θεωρούντες ότι έχουν Συνταγματική υποχρέωση προς τούτο, τη στιγμή μάλιστα που «η χώρα τελεί υπό κατοχή και ο λαός εξαθλιούται». Την επομένη κιόλας ημέρα της δημοσιεύσεως, ο ακοίμητος φρουρός της νομιμότητας, η ηγεσία – η διορισμένη από την εκτελεστική εξουσία – του Αρείου Πάγου άσκησε πειθαρχική δίωξη εναντίον τους και όχι μόνον, αφού εάν αληθεύ

ουν τα δημοσιεύματα των Αθηναϊκών εφημερίδων, απέστειλε έγγραφο προς τη Βουλή των Ελλήνων και ζητά από τους βουλευτές, εάν εθίγησαν από τα γραφόμενα των δύο (2) Εισαγγελέων, να υποβάλλουν μηνύσεις........ Για τον γράφοντα, την ως άνω συμπεριφορά της ηγεσίας του Αρείου Πάγου, επιεικώς την χαρακτηρίζω δικαιική κατρακύλα (τη στιγμή μάλιστα που τρία χρόνια τώρα - ωσάν να βρίσκεται σε άλλη χώρα – ΔΕΝ ΕΙΔΕ καμία παραβίαση Συντάγματος και άλλων Νόμων από τους κυβερνώντες......), άλλως φυσιολογική απόρροια του θεσμού του διορισμού της ηγεσίας της Δικ

αιοσύνης από την εκάστοτε εκτελεστική εξουσία..... Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ υποτίθεται ότι είναι κατοχυρωμένη η ανεξαρτησία του Δικαστικού Λειτουργού, τόσο από το Σύνταγμα, στις διατάξεις που αναφέρονται για όλους τους πολίτες, αλλά και ειδικότερα από το άρθρο 87 παρ. 2 του Συντάγματος, όπου ρητά αναφέρεται ότι οι ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ υπόκεινται μόνον στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ και τους σύμφωνα με αυτό Νόμους και δεν ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ να συμμορφώνονται σε διατάξεις που έχουν τεθεί κατά κατάλυση του Συντάγματος, όσο και από το άρθρο 91 παρ. 4 εδάφιο β΄ του Ν.17

56/1988 (Κώδικας Οργανισμού Δικαστηρίων), σύμφωνα με το οποίο ΔΕΝ αποτελεί παράπτωμα για τον Δικαστικό Λειτουργό η ΕΚΦΡΑΣΗ ΓΝΩΜΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑ, ενώ ΑΝΤΙΘΕΤΑ, κατ' άρθρο 91 παρ. 2 εδάφιο α΄ του ιδίου Νόμου, αποτελεί πειθαρχικό παράπτωμα πράξεις (προφανώς και παραλείψεις....) που μαρτυρούν έλλειψη πίστης και αφοσίωσης προς την πατρίδα και το ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ της χώρας.!!!! Τόλμησαν λοιπόν οι δύο Εισαγγελείς το αυτονόητο και για τον τελευταίο (αριθμητικά) πολίτη και η συνέπεια? ΔΙΩΞΗ!!! Προσωπικά δεν με εξέπληξαν ποτέ ενέργειες των εκάστοτε διορισ

μένων από την εκάστοτε εκτελεστική εξουσία ηγεσιών της Δικαιοσύνης, όταν διακυβεύονται ή τίθενται υπό αμφισβήτηση ενέργειες της εκάστοτε Κυβέρνησης, πρακτική γνωστή παλαιόθεν....... Απλά θέλω να χαιρετίσω την πρωτοβουλία και την τόλμη των δύο Δικαστικών Λειτουργών, στο πλευρό των οποίων θα έπρεπε να ταχθούν οι συνάδελφοί τους, ιδιαίτερα στο επίπεδο των Ενώσεών τους, προστατεύοντας έτσι την ανεξαρτησία τους και το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης γνώμης. Μέχρι και σήμερα – τουλάχιστον εγώ – δεν έτυχε να πληροφορηθώ καμία προς τούτο ανακοίÎ

�ωση.... Αν πράγματι συμβαίνει, είναι λυπηρό.... Χωρίς φυσικά να θέλω να μειώσω στο ελάχιστο τις κινητοποιήσεις των λαϊκών στρωμάτων, κινητοποιήσεις αναγκαίες και απαραίτητες για την ανατροπή αυτού που καθημερινά βιώνουμε σαν λαός, θεωρώ πολύ σημαντικό να παίρνουν θέσεις για τα κοινωνικά ζητήματα, ολοένα και περισσότεροι Δικαστές, να εκδίδονται αποφάσεις σύμφωνα με το ΣΥΝΤΑΓΜΑ και τους ΝΟΜΟΥΣ και χωρίς να παραβλέπονται τα ζωτικά συμφέροντα και δικαιώματα των πολιτών, προστατεύοντας αυτούς (πολίτες) από την ραγδαία εξελισσόμενη λαίλαπα

καταστροφής, όσο μπορούν να προστατεύσουν...... να δώσουν στον δοκιμαζόμενο λαό μας την αίσθηση ότι στέκονται στο πλευρό του και μόνον.

5. Με την ευκαιρία καλώ τους πνευματικούς ανθρώπους αυτού του τόπου μαζί με τολμητίες Δικαστές και άλλους Δημόσιους Λειτουργούς, αλλά κυρίως μαζί με τον δοκιμαζόμενο λαό και τους ενεργούς πολίτες, να κάνουν, ΑΤΟΜΙΚΗ, ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΚΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥΣ, την αντίσταση στην εξαφάνιση της πατρίδος μας, αφού αυτό επιτάσσει άλλωστε το ΣΥΝΤΑΓΜΑ, οι ΝΟΜΟΙ, ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΜΑΣ, αλλά και η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ......

ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κάπου ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ, για όλους μας.!!!!