Fri09212018

Last update10:20:37 AM GMT

Font Size

Profile

Cpanel

Είναι γελασμένοι: η αριστερά δεν είναι ΧΑ

  • PDF

Καταρχήν είναι ευχάριστο το γεγονός πως η Ελληνική πολιτεία αποφάσισε να ασχοληθεί με την εγκληματική δράση της ναζιστικής ΧΑ. Τις εγκληματικές ενέργειες που απορρέουν από μια εγκληματική ιδεολογία και όχι την ιδεολογία κάθε αυτή. Δηλαδή είμαι αντίθετος με την ποινικοποίηση της ιδεολογικής θέσης, της όποιας ιδεολογικής θέσης. Άλλωστε όπως έδειξε και η ιστορία οι πολιτικές και ιδεολογικές απόψεις στο βαθμό που απαντάνε- με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- στα πραγματικά προβλήματα η ποινικοποίηση τους δεν φέρνει αποτέλεσμα. Η δημοκρατία και η ελευθερία γνώμης, δράσης και συμμετοχής δεν φοβάται την άλλη άποψη, όσο και ακραία και αν είναι. Είναι διαφορετικό πράγμα οι δολοφονικές επιθέσεις και κυρίως οι ενέδρες.

Λυπάμαι που η ελληνική πολιτεία αποφάσισε να ασχοληθεί με την εγκληματική φύση αυτής της οργάνωσης, μόνο όταν δολοφονήθηκε ένας Έλληνας, αντίθετα κώφευε όταν μετανάστες δέχονταν επίθεση και βρίσκονταν δολοφονημένοι. Και σαφώς σε αυτή την αλλαγή της στάσης έπαιξε το αντιφασιστικό κίνημα που μαζικοποιήθηκε όταν και πάλι δολοφονήθηκε ο αντιφασίστας καλλιτέχνης. Όπως επίσης ρόλο έπαιξαν οι πιέσεις από το εξωτερικό ή και η δημοσκοπική άνοδος της ΧΑ, που συνιστά πρόβλημα στα δεξιά της ΝΔ, εν όψει δημοτικών και ευρωβουλευτικών εκλογών.

Όσα βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας από τα ΜΜΕ, στο βαθμό που είναι αλήθεια, δείχνουν μια παρακρατική- παραστρατιωτική οργανωτική δομή. Με ανοικτούς δίαυλους επικοινωνίας μεταξύ του εγκλήματος και των κατασταλτικών – αστυνομικών δομών, υπηρεσιών και δικτύων. Ένα γεγονός που ήταν γενικά γνωστό, σε όποιον ασχολείται έστω και ελάχιστα με την πολιτική και συνιστά μέγιστη υποκρισία η στάση της πλειοψηφίας του αστικού κόσμου, των ΜΜΕ και της κυβέρνησης που λέει πως έπεσε από τα σύννεφα.

Είναι φανερό πως το μπλοκ των αστικών- κυβερνητικών δυνάμεων, ο κρατικοί μηχανισμοί, η εκκλησία καθώς και ο επιχειρηματικός κόσμος αν δεν στήριξε την ΧΑ, τουλάχιστον την ανέχτηκε. Στοχεύοντας να εκφραστεί η λαϊκή οργή σε ακίνδυνους δρόμους για το σύστημα, και να την χρησιμοποιήσει ενάντια στην αριστερά και στο εργατικό κίνημα. Άλλωστε η ιδεολογία και η πολιτική της ΧΑ στηρίζει με τα μπούνια το σύστημα και τα συμφέροντα τους, απλά είναι λίγο πιο δολοφονικά άγριοι, μπρουτάλ και λούμπεν από όσο επιβάλει η σημερινή πραγματικότητα.

Αν δεν την δημιούργησε την ΧΑ η καπιταλιστική εξουσία και οι αστικές κυβερνήσεις, την χρησιμοποίησαν στο ύψιστο βαθμό. Ενώ το βάθος της κρίσης και η ταξική πάλη επιβάλουν μια ίσως περισσότερο ελεγχόμενη, «σοβαρή», ΧΑ, όπως και αν λέγεται αυτή. Ίσως αυτό το σκοπό να εξυπηρετεί η απελευθέρωση με περιοριστικούς όρους ηγετικών στελεχών της ΧΑ.

Με κίνδυνο φυσικά να παρουσιαστούν ως ήρωες στα μάτια ενός λούμπεν εξαθλιωμένου κόσμου. Ο κρατικός κυβερνητικός αντιφασισμός, που ενισχύει τον κοινωνικό εκφασισμό και την κρατική- εργοδοτική τρομοκρατία, με γρήγορα πηδηματάκια φεύγει από την σκηνή, βάζοντας ως στόχο τον εξτρεμισμό του άλλου άκρου.

Ποιο είναι όμως το άλλο άκρο;; το ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι αντιεξουσιαστές, η κοινωνικά δρώντες στα όρια και εκτός των ορίων του νόμου, όπως αυτοί στις Σκουριές ή όποιος λέει έξω από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Όπως δήλωσε και ο πρωθυπουργός στην Ουάσιγκτον μιλώντας σε εκδήλωση στο Peterson Institute for International Economics σε συνεργασία με το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, απευθυνόμενος σε οικονομικούς, επιχειρηματικούς και πολιτικούς παράγοντες μερικούς από τους σημαντικότερους policy makers.

Δίνοντας ένα σαφή μήνυμα στους κύκλους των ΗΠΑ και όχι μόνο. Το πραγματικός και ο ουσιαστικός αγώνας της -μόνης νομιμοποιημένης- κρατικής βίας είναι ενάντια σε όποιους τα βάζουν με τις στρατηγικές επιλογές των κεφαλαιοκρατικών κύκλων.

Δίνοντας μήνυμα προς την αριστερά: Μην τολμήσετε και αμφισβητήσετε τα ιερά και άγια της πατρίδας. Την καπιταλιστική ιδιοκτησία, την υποταγή στις ΗΠΑ, στις ΕΕ και στα συμφέροντα των πολυεθνικών, τραπεζών και των εφοπλιστών.

Η αριστερά και το λαϊκό- εργατικό κίνημα δεν πρέπει να τσιμπήσουν από την κινδυνολογία των κυβερνητικών κύκλων. Δεν είναι το άλλο άκρο και αν είναι, πρόκειται για το άκρο του λαϊκού, εργατικού, δημοκρατικού αγώνα. Αυτό το άκρο που αγωνίζεται, όχι μόνο για να μην χαθούν τα τελευταία των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, αλλά για μια κοινωνία πραγματικής δημοκρατίας, πραγματικής ισότητας, αδελφότητας, πραγματικής ελευθέριας και κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής χειραφέτησης της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Κανένας φόβος, στο βαθμό που ο αγώνας βασίζεται στην δημοκρατία των μαζών, στην συλλογικότητα, στην λαϊκότητα, στην μαχόμενη ενότητα. Δεν μπορούν να βάλουν χέρι στην αριστερά και στον αγωνιζόμενο λαό, όσο και αν το θέλουν. Και όποτε το έπραξαν στο τέλος έχασαν και όποτε χρειάστηκε η αριστερά βγήκε στο κλαρί για την λευτεριά, για την δημοκρατία, για την εθνική- κοινωνική απελευθέρωση και όχι αυτοί, αυτοί στήριξαν τους κατακτητές.

Είναι επομένως γελασμένοι, όσοι συστημικοί κύκλοι επιχειρούν να τρομοκρατήσουν την αριστερά και τον αγωνιζόμενο λαό, επιχειρώντας να οικοδομήσουν μια κολοβή δημοκρατία του οικονομικού και πολιτικού ολοκληρωτισμού των οικονομικών- ντόπιων και ξένων- ελίτ.