Sat09222018

Last update09:03:40 AM GMT

Font Size

Profile

Cpanel

Ioannina Rock City Festival 4

  • PDF

Μια πόλη, μια σκηνή

ioannina rock cityΚάποτε στο μακρινό 1976 οι ροκ κολοσσοί Kiss τραγουδούσαν το Detroit Rock City ενώ ένα χρόνο αργότερα οι πιο μεταλλικοί Riot έγραψαν τον ύμνο μιας ροκούπολης με το δηλωτικό "Rock City". Η πόλη μας ιδίως την τελευταία δεκαετία είτε με το πολύ πετυχημένο φεστιβάλ "Castle Rock" είτε πιο πρόσφατα με το περισσότερο τοπικής εμβέλειας φεστιβάλ "Ioannina Rock City" στα Σφαγεία μπορεί να υπερηφανεύεται ότι διεκδικεί το δικό της στίγμα στον χάρτη της ροκ μουσικής.

Είναι σαφές ότι υπάρχει ένα πολύ σημαντικό καλλιτεχνικό ροκ υπόβαθρο αλλά και κοινό που διψάει για μια εναλλακτική μουσική πρόταση. Φέτος, είχαμε την τύχη να απολαύσουμε ζωντανά στα Ιωάννινα έναν θρύλο αυτής της μουσικής τον Joe Lynn Turner (πρώην τραγουδιστή των Rainbow και Deep Purple), ο οποίος αναβίωσε (μαζί με τον Γιώργο Γάκη και τους Troublemakers) ένα τεράστιο κεφάλαιο της ιστορίας του ροκ -Rainbow και Deep Purple- μαγεύοντας ένα πολυπληθές και πολυσυλλεκτικό κοινό αποδεικνύοντας πως το ροκ είναι εδώ, εξακολουθεί να μιλά στην ψυχή ανθρώπων διαφορετικών γενεών και το κυριότερο αποδεικνύοντας ότι η πόλη αυτή ξέρει να... ροκάρει!

Ioannina Rock City

Μαγευτικός χώρος, άψογη διοργάνωση, οι μπάντες στην ώρα τους τηρώντας το πρόγραμμα και με απόδοση για βραβείο γκράμι, αρκετά ικανοποιητική προσέλευση του κοινού, φεστιβάλ φιλικό προς την οικογένεια και το κερασάκι στη ροκ τούρτα ένας μουσικός παγκοσμίως γνωστός. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από ένα τοπικό φεστιβάλ;

Το φεστιβάλ αυτό έχει καταφέρει να προσελκύσει κοινό που δύσκολα θα πήγαινε σε μια ροκ συναυλία. Παιδιά, έφηβοι, γονείς αλλά και πιο ηλικιωμένοι βρήκαν μια μοναδική ευκαιρία να ακούσουν ζωντανά τραγούδια που έχουν αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στον χρόνο.

Το Ioannina Rock City γίνεται σημείο αναφοράς για τα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης. Είναι ο χώρος και το τοπίο; Η αίσθηση του οικείου; Ο τρόπος παρουσίασης και οργάνωσης όλου αυτού του εγχειρήματος; Η καλοκαιρινή διάθεση για βόλτα, για αναψυχή και μουσική διασκέδαση; Προφανώς κάτι ή όλα αυτά μαζί παρακινούν το κοινό να αγκαλιάσει αυτό το ροκ φεστιβάλ, το οποίο διανύοντας τον τέταρτο χρόνο του αποδεικνύεται ότι εδραιώνεται στη συνείδηση του κοινού ως κάτι αναμενόμενο για να αποχαιρετίσει το καλοκαίρι.

Φέτος μάλιστα έγινε ένα αποφασιστικό βήμα για το φεστιβάλ. Έδειξε ότι αποτελεί ένα γεγονός που το έχουν αγκαλιάσει χιλιάδες συμπολίτες μας ενώ ταυτόχρονα είχε και μια παγκόσμια αύρα με την εμφάνιση του Turner αλλά και την εξαιρετική απόδοση των συγκροτημάτων που απέδωσαν φόρο τιμής σε μεγαθήρια από όλο το φάσμα του ροκ. Μήπως, όμως, ήρθε και η ώρα για το άλλο, το μεγαλύτερο αδελφάκι, το Castle Rock να βγει από την αφάνεια και να δώσει το σύνθημα ότι η πόλη αυτή μπορεί να γίνει μια πραγματική ροκούπολη κερδίζοντας πολλαπλά σε κοινωνικό, πολιτιστικό και αναπτυξιακό επίπεδο; Όλα τα σημάδια δείχνουν πως το έδαφος είναι γόνιμο. Μένει, όμως, να φανεί η πρόθεση των ιθυνόντων για το αν θα καρποφορήσει ένα ευρύτερο εγχείρημα. Πάντως ο Joe Lynn Turner που έχει γυρίσει τον κόσμο εκατοντάδες φορές δίνει τη δική του ψήφο εμπιστοσύνης: Ioannina Rocks!

Joe Lynn Turner

Αποκορύφωμα του φετινού Ioannina Rock City αναμφίβολα ήταν η έλευση αυτού του τεράστιου μικροκαμωμένου ροκ θρύλου καθώς δεν έχουμε την τύχη να βλέπουμε κάθε μέρα στην πόλη μας ονόματα τέτοιου βεληνεκούς.

Ο Joe Lynn Turner από την πλευρά του τίμησε το βαρύ όνομα που διαθέτει και έδωσε μια εξαιρετική μουσική παράσταση μπροστά στο γιαννιώτικο-ηπειρώτικο κοινό ερμηνεύοντας με πάθος διαχρονικούς ροκ ύμνους μεταμορφωμένος ως έφηβος ετών 63!

Άξιοι συμπαραστάτες ο Γιώργος Γάκης, που σε πολλά τραγούδια μοιράστηκε τη σκηνή και τα φωνητικά με τον Turner αλλά και οι μουσικοί του που ανταποκρίθηκαν με το παραπάνω παίζοντας απόλυτα πειστικά αυτά τα αθάνατα μουσικά διαμάντια. Η ιστορία των Deep Purple και Rainbow πέρασε μπροστά μας καθώς για μιάμιση ώρα ακούσαμε διαχρονικούς ύμνους όπως: "I surrender", "Man on the silver mountain", "Smoke on the water", "Burn", "Long Live Rock N' Roll" μέχρι και Chuck Berry - Johnny B. Goode στο φινάλε αυτής της μνημειώδους εμφάνισης.

Τι ακούσαμε, τι είδαμε


ΤΡΙΤΗ 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

STAGE A

Traffic Jam (Janis Joplin)

Type 3 Civilization (Nirvana)

Hump de Βump (Red Hot Chili Peppers)

Ζωή Ευαγγέλου and the Winos (Amy Winehouse)

Iron Jedes (Iron Maiden)

Sticky Fingers (Rolling Stones)

Deans (Pink Floyd)

STAGE B

Βαγγέλης Αγγέλης (Bob Dylan / John Lennon)

Growunder (Ξύλινα Σπαθιά)

Beer for Breakfast (Celtic)

Folk 'n' Roll (Ethnik / Balkan)

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

STAGE A

Lacrima Draconis (Led Zeppelin)

Dead or Alive (Bon Jovi)

Crossroads (Jimi Hendrix)

Rockin' Rebel (Lynyrd Skynyrd)

Irene Ketikidi (Joe Satriani)

Troublesnakers (Whitesnake)

Joe Lynn Turner (Rainbow and Deep Purple)

STAGE B

Sidewinders (Black Sabbath)

Slide iT iN (Scorpions)

Troublemakers (The Doors)

Sex Machine (James Brown)

 

Ioannina Rock City

Rock για όλους!

Φυσικά, σε μια ανασκόπηση οι απόψεις των διοργανωτών έχουν ιδιαίτερη σημασία. Ο Γιώργος Γάκης ως ιθύνων νους αυτού του φεστιβάλ σίγουρα έχει να μας πει περισσότερα για το πώς βίωσε το όλο γεγονός αλλά και το τι μέλλει γενέσθαι...

Διοργάνωση και παράλληλες δράσεις

«Θα διακινδυνέψω να σου πω ότι ήταν άψογο. Δεν θα το συγκρίνω με τίποτα από τα προηγούμενα. Νομίζω ότι πήγαμε λίγο μακρύτερα και σαν concept και σαν αίσθηση. Θεωρώ, επίσης, ότι ήταν σημαντικότερο ακόμα και από Castle Rock για τα Γιάννενα, γιατί αναδείχθηκε με τόσο εκπληκτικό τρόπο η τρομερή σκηνή της πόλης. Αισθάνομαι πολύ τυχερός για την ομάδα που έχω καθώς ο καθένας στον τομέα του λειτουργεί άψογα. Το φεστιβάλ αυτό δεν ήταν μόνο οι 21 μπάντες που συμμετείχαν. Υπήρχε ένα υπόβαθρο πολύ σημαντικό και από σπουδαίους καλλιτέχνες, φωτογράφους, ζωγράφους, χορευτές. Ένα εξαιρετικό στήσιμο του μουσικού εργαστηρίου από τον Ντούκα αλλά και τα άτομα του Πνευματικού όπως η Μαρία Βλάχου που τρέχει για όλα και υπερβαίνει πάντα τον εαυτό της για να μπορέσουν να είναι όλα αυτά καλά στημένα. Εντυπωσιακότατη η Μαρία Κατσούρη σ' αυτό το industrial περιβάλλον του σιδηρουργείου που έκανε 3D προβολές θυμίζοντάς μου πράγματα που έχω δει στο Soho, στη Νέα Υόρκη. Η Βασιλική Σιατάρα που έκανε πορτραίτα ροκ σταρ με νερομπογιές σε σημείο που ο ίδιος ο Turner ζήτησε να το πάρει σπίτι του. Ο Χάρης Μπινώλης με τη φοβερή έκθεση που έδεσε τα Γιάννενα με το ροκ. Ο Λεωνίδας Μπακόλας που έχει τις πιο σημαντικές φωτογραφίες καλλιτεχνών που έχουν έρθει στην πόλη. Ο Μενέλαος Συκοβέλης με το Απειρωτάν rock, μια κατηγορία μόνος του. Οι σχολές χορού της Ανθής Βικελή και της Βίκυς Γκούμα. Όλα αυτά έδωσαν μια άλλη διάσταση σε όλο το γεγονός. Πολύ σημαντικός παράγων σε όλο αυτό ο Θωμάς Νάστος, γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο να μπορέσεις να συντονίσεις τον διαφορετικό ήχο του κάθε συγκροτήματος. Τέλος, θέλω να τονίσω την εξαιρετική συνεργασία, που δεν τη βρίσκεις εύκολα με όλα αυτά τα συγκροτήματα. Να πεις κύριοι έχετε μισή ώρα συμμετοχή και δέκα λεπτά να ετοιμαστείτε. Το τήρησαν όλοι στο δευτερόλεπτο. Να μην ξεχάσω να αναφέρω τον πολύ στενό μου συνεργάτη τον Κώστα Κοσκερίδη, ο οποίος είχε επιμεληθεί αυτό που φαινόταν πίσω, το video wall με πολύ σπάνιο υλικό από όλες τις μπάντες που τιμήθηκαν σ' αυτό το φεστιβάλ. Λεπτομέρειες που ανεβάζουν το επίπεδο».

Μουσικό σκέλος

«Στο μουσικό κομμάτι έχω πάθει πλάκα. Για μένα το σπουδαίο της διοργάνωσης είναι το υψηλό επίπεδο που έχουν φτάσει οι γιαννιώτικες μπάντες. Οι λόγοι πολλοί. Πρώτα απ' όλα είναι γενιές που μεγάλωσαν με κίνητρο στα Γιάννενα. Δηλαδή στη μικρή μας πόλη αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν έχοντας την ευκαιρία να δουν τους Scorpions, τους Deep Purple, τους James κ.λπ. Αμέσως-αμέσως αυτό τους δίνει κίνητρο να ανεβάσουν το επίπεδο. Επίσης, υπάρχουν πολλοί που είναι δάσκαλοι μουσικής και συμμετέχουν ως μουσικοί στα συγκροτήματα του φεστιβάλ. Καινούργιες μουσικές σχολές που έχουν ξεφύγει από τα καθιερωμένα θεωρητικά μαθήματα και μαθαίνουν αλλιώς. Τέλος, είναι και οι συνθήκες που βάζεις τα παιδιά να παίξουν υποστηριζόμενα από έναν πολύ καλό ήχο, φωτιστικό σύστημα, πολύ κόσμο. Αναγκαστικά και οι ίδιοι θα παίξουν καλύτερα.

Tribute concept

«Θεωρώ ότι η ιστορία με τα tributes λειτούργησε εξαιρετικά και για τα συγκροτήματα και για το κοινό, γιατί το να ακούσουν τα τραγούδια του Γάκη και των Troublemakers είναι ωραίο αλλά όταν ακούσουν τα τραγούδια των Whitesnake έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Χωρίς, φυσικά, να αναιρώ την προσωπική δουλειά του καθενός ίσως χρειαστεί να βρεθεί μια μέση λύση. Ήταν πολύπλευρο όλο αυτό καθώς άκουγες: από Red Hot Chili Peppers μέχρι Jimi Hendrix και από την Amy Winehouse μέχρι Iron Maiden. Σπουδαίο είναι επίσης το γεγονός ότι έγιναν συνεργασίες με αφορμή αυτό το φεστιβάλ, οι οποίες έχουν μεγάλη προοπτική. Ίσως γεννηθούν νέες μπάντες».

Ο παγερός μουσικός χειμώνας και το ενδεχόμενο ενός metal festival

«Πρώτον δεν υπάρχουν χώροι για τον χειμώνα. Από την άλλη η αλήθεια είναι ότι η αμιγώς metal σκηνή είναι λίγο αδικημένη ενώ υπάρχουν πολλά συγκροτήματα. Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά γίνονται μέσω φορέων και ο τρόπος που θέλουν οι οπαδοί να εκδηλωθούν -και είναι απολύτως κατανοητός- κάνει τους φορείς που επιθυμούν οι εκδηλώσεις να απευθύνονται στο ευρύ κοινό να διατηρούν επιφυλάξεις. Επίσης, θα ήθελα να ρίξω λίγο και το μπαλάκι στους οπαδούς. Στο περσινό Ioannina Rock City σε συνεργασία με την ομάδα Ioannina metal fans η αρχή της δεύτερης μέρας του φεστιβάλ ήταν αποκλειστικά με metal συγκροτήματα. Δεν έδειξαν οι οπαδοί ιδιαίτερη υποστήριξη. Όλα έχουν να κάνουν με το θέμα της υποστήριξης. Αν το Ioannina Rock City είχε από κάτω εκατό άτομα δεν θα ξαναγινόταν ποτέ. Όλα είναι στο κοινό. Κάποια στιγμή θα πρέπει να μάθουμε ότι μπορεί να υπάρχει και ένα εισιτήριο σε μερικές συναυλίες για να μπορούν να γίνονται πιο εξειδικευμένες συναυλίες και να έρχονται ονόματα που μπορεί να έχουν ένα κόστος. Το Πνευματικό Κέντρο έβαλε χρήματα για να πληρωθεί ο ήχος και οι εγκαταστάσεις αλλά όλες οι μπάντες για να μπορεί το κοινό να δει το φεστιβάλ με ελεύθερη είσοδο έπαιξαν δωρεάν και η αμοιβή του Turner δεν επιβάρυνε ούτε ένα ευρώ την τσέπη του γιαννιώτη φορολογούμενου. Ολοκληρώνοντας θέλω να τονίσω πως όχι μόνο δεν υπάρχουν χώροι αλλά και ούτε όσοι λειτουργούμε μικρά επιχειρηματικά εδώ μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα καθώς μας έχουν γονατίσει: ΊΚΑ, εφορίες κ.λπ.»

Φεστιβάλ φιλικό προς την οικογένεια - σχολείο του ροκ

«Έχει γίνει μια προεργασία για όλο αυτό. Και ας μου επιτραπεί, έχει γίνει η προεργασία από μένα. Χαίρομαι ιδιαίτερα που βλέπω ότι όλοι αυτοί δεν φοβούνται το ροκ. Αυτό που κάνουμε για τα σχολεία το έχουν δει πάνω από 3000 παιδιά. Μεγάλος αριθμός. Καθώς το έχουν δει τόσα παιδιά, το έχουν παρακολουθήσει οι καθηγητές και εμμέσως οι γονείς. Με τον Elvis απευθυνθήκαμε και σε άλλες ηλικίες. Όσο τα συγκροτήματα αλλά κυρίως το κοινό μπορεί να σταθεί κόσμια σε αυτές τις εκδηλώσεις -γιατί ξέρεις πολύ καλά ότι σε τέτοιες εκδηλώσεις από πέντε ανεγκέφαλους μπορούν να χαλάσουν όλα- αυτό μπορεί να συνεχίζεται. Εδώ θα πρέπει να αναφέρω και την άριστη συνεργασία που είχα με τον τέως -πλέον- πρόεδρο του Πνευματικού Κέντρου κ. Μωυσή Ελισάφ, ο οποίος ήταν πολύ μπροστά επιδιώκοντας τις εκδηλώσεις αυτές να τις δει όλος ο κόσμος. Έχει ο καθένας το δικαίωμα να έρθει να το δει με το παιδί του, ακόμα και τη με την ηλικιωμένη μητέρα του. Δεν αποτελεί φόβητρο η ροκ μουσική και ταυτόχρονα μπολιάζεται με νέο αίμα».

Φετινό highlight

«Το επίπεδο των Γιαννιώτικων συγκροτημάτων. Σε προσωπικό επίπεδο ότι βρέθηκα στη σκηνή με ένα είδωλό μου. Η αλήθεια είναι ότι τον Turner συναισθηματικά τον έχω αδυναμία».

Το ταλέντο και τα όρια των γιαννιωτών μουσικών

«Χάρηκα πάρα πολύ που μπόρεσαν δυο γιαννιωτόπουλα που ζουν στο εξωτερικό, ο Γιώργος Στεργίου και η Ειρήνη Κετικίδη να έρθουν ξανά στην πόλη τους λόγω του φεστιβάλ. Δυστυχώς, όμως τα όρια είναι συγκεκριμένα. Πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα ξεκάθαρα. Χωρίς να θέλω να αποκαρδιώσω κανέναν αυτή τη στιγμή τουλάχιστον είναι αδύνατο να επιζήσεις από αυτό το είδος μουσικής στην Ελλάδα ακόμα και στο εξωτερικό. Θα παρέπεμπα τα μουσικά ταλέντα στο παράδειγμα του Μπάμπη Σαγανά και της Ζωής Ευαγγέλου, δυο από τα αστέρια της γιαννιώτικης σκηνής, οι οποίοι πέρα από το ταλέντο τους τελείωσαν με τη μία την ιατρική και δουλεύουν στο Νοσοκομείο. Αν μπορούν χωρίς να χάσουν τη μουσική να ακολουθήσουν και ένα επάγγελμα που θα μπορούν να επιβιώσουν μέσω αυτού».

Η αναβίωση του μεγάλου ροκ αδελφού. Το Castle Rock.

«Θεωρώ όπως έχω ξαναπεί ότι με το Castle Rock το μεγάλο μας λάθος -αλλά υπήρχαν και λόγοι καθώς οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές, μας ήρθε στην αγκαλιά και δεν μπορούσες να πεις το αφήνω- είναι ότι ανέβασε κατευθείαν τον πήχη πάρα πολύ ψηλά. Το έχω σκεφτεί πάρα πολύ. Θα πρέπει να μπαίνει το κάθε project εκεί που του ταιριάζει. Το Ioannina Rock City αν το βάζαμε στο Κάστρο θα χανόταν. Τι θα μπορούσε να γίνει; Σ' ένα ενδεχόμενα μεγαλύτερο Castle Rock να συνυπάρχουν αυτά. Δύο μέρες να είναι με την τοπική σκηνή όπως της αξίζει και μία μέρα να είναι μέσα στο Κάστρο κάτι μεγαλύτερο. Μέσα στο Κάστρο δεν θα ασχοληθώ με τίποτα άλλο, αν δεν είναι αναλόγου επιπέδου μ' αυτά που κάναμε. Θα μπορούσαν και άλλα πράγματα να προστεθούν. Να απαριθμεί μια εβδομάδα και να λες σήμερα το Castle Rock θα είναι εκεί. Μπορεί μια μέρα να είναι στο Νησί και να κορυφώνεται στο Κάστρο. Θα τα ήθελα όλα αυτά αλλά προφανώς δεν είναι στο χέρι μου».

Τι μέλλει γενέσθαι

«Εφόσον αυτά τα φεστιβάλ δεν γίνονται χωρίς την τυπική διοργάνωση του Πνευματικού Κέντρου και από τη στιγμή που το στάδιο είναι μεταβατικό δεν μπορώ να πω πολλά. Βέβαια το θεωρώ τουλάχιστον ανοησία κάτι που είναι τόσο πετυχημένο να το σταματήσουν. Αλλά έτσι δεν έγινε και με το Castle Rock; Θέλω να πιστεύω ότι ο καινούργιος δήμαρχος, ο κύριος Θωμάς Μπέγκας που είναι νέος άνθρωπος με ανοιχτά μυαλά θα μπορέσει να κάνει και άλλα πράγματα».

Προσωπικό απωθημένο

«Θα ξανάφερνα τον Coverdale! Θα ήθελα να φέρω και τον Jagger αλλά είναι αδύνατον. Αν αυτό που έγινε με τον Turner το κάναμε και με τον Coverdale τότε θα τα έκλεινα όλα και θα πήγαινα στο Άγιον Όρος...»