Mon11192018

Last update10:01:50 AM GMT

Font Size

Profile

Cpanel

Η οικογενειοκρατία... «δεν παραιτείται»

  • PDF

tsakas«Το δεν παραιτούμαι» είναι μια γνωστή συνηθισμένη φράση στην Ελληνική πολιτική ζωή, μετά από κάθε εκλογική ήττα.

Αντίθετα στην Αγγλία, αλλά κι αλλού, μετά από εκλογική ήττα, ο δρόμος δεν έχει επιστροφή, κι οδηγεί κατά κανόνα στην παραίτηση του ηττημένου πολιτικού.

Νικητής προχθές στην Αγγλία ο Κάμερον, των συντηρητικών... κι οι τρεις ηγέτες των ηττημένων Εργατικών, Φιλελεύθερων και Ευρωσκεπτικιστών, υπέβαλαν τις παραιτήσεις απ' τις κομματικές τους ηγεσίες.

Στη χώρα μας κάτι παρόμοιο θα' ταν αδιανόητο, για κόμματα εξουσίας.

Κι αιτία, κυρίως η οικογενειοκρατία, που' χει ισχυρά πολιτικά ερείσματα στην κοινωνική ζωή της πατρίδας, και την κρατική μηχανή.

Η οικογενειοκρατία διαθέτει τους πατροπαράδοτους μηχανισμούς και δεσμούς που κινητοποιεί ανά πάσα στιγμή στη λαϊκή της βάση.

Κατέχει τους διαύλους επικοινωνίας, σε μια αμφίδρομη σχέση, με την κορυφή της εξουσίας.

Η απαξίωση των θεσμών, η καταστρατήγηση νόμων, κι η ατιμωρησία, ενισχύουν αυτή την παράνομη σχέση λαού κι εξουσίας.

Έτσι η οικογενειοκρατία εντάσσει τον πολίτη στο πελατειακό σύστημα εξουσίας και το συντηρεί από πάππου προς πάππου με επιτυχία!

Κι αυτή η σχέση, που τον διορίζει, τον ευνοεί, τον κάνει κομματικό παράγοντα του τόπου και προνομιούχο μέτοχο του πλούτου, απαιτεί να μην παραδίδει «τις αρχές του κόμματος και της παράταξης» στους... επικίνδυνος για τη χώρα αντιπάλους.

Σ' αυτόν, που του συμπαραστάθηκε στη χαρά και στη λύπη και σε κάθε δύσκολη στιγμή, το κομματικό κράτος απαιτεί να' ναι πάντοτε παρόν.

Η οικογενειοκρατία είναι αποτέλεσμα της μη δημοκρατικής λειτουργίας των πολιτικών μας κομμάτων.

Τα πολιτικά κόμματα, κυρίως του πρώην δικομματισμού, ήταν κόμματα αρχηγικά.

Με ηγέτες αδιαμφισβήτητους και πανίσχυρους, όπου οι κομματικές γραμμές κι εντολές, δεν υπαγορεύονταν απ' τις κομματικές δημοκρατικές διαδικασίες αλλά απ' τις αυλές των ηγετών και των αρχηγών τις απαράβατες κόκκινες γραμμές που κατάρτιζαν και τους εκλογικούς συνδυασμούς.

Αυτό το ισχυρό πολιτικό προνόμιο δεν το' χει κανένας άλλος λαός, πλην των «φυλάρχων κι ιθαγενών» τριτοκοσμικών λαών!

Ένας λαός που' μαθε να ελπίζει σε Μεσσία, πιστεύει και στην οικογενειοκρατία, που βρίσκεται πιο κοντά στην εξουσία!

Κι αυτός ο λαός πιστεύει ότι η οικογενειοκρατία δεν τελείωσε στη χώρα κι ότι ανανεωμένη ηλικιακά θ' αναλάβει μία μέρα τις τύχες αυτής της χώρας της τόσο υπερχρεωμένης και απαξιωμένης... για ν' αναζητήσει τους υπευθύνους!

Αν στην Αγγλία παραιτούνται... στην Ελλάδα ποτέ ένας ηγέτης δεν ξεχνά την υστεροφημία του.

Ο μεγάλος πολιτικός ηγέτης, Κωνσταντίνος Καραμανλής, υπέβαλε την παραίτηση του απ' τη Νέα Δημοκρατία... μόνο όταν προτίμησε την προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας!

Και κυρίως όταν η ήττα στις εκλογές του 1981, ήταν βεβαία!

Ο λαοφιλής Ανδρέας, ποτέ δεν παραιτήθηκε, αν κι ηττήθηκε, αλλά και ασθενής ακόμη το 1993 αναδείχθηκε νικητής, κι ας ήταν αντίπαλος του ο Μητσοτάκης ο αειθαλής!

Ο Μητσοτάκης παραιτήθηκε, αφού αμφισβητήθηκε απ' τους Σαμαρικούς, αποστάτες.

Ο Σημίτης παραιτήθηκε, για να μη λάβει μέρος στις εκλογές του 2014 και... ηττηθεί, απ' τον βέβαιο τότε νικητή, Κώστα Καραμανλή!

Κι έφυγε χωρίς ποτέ να ηττηθεί!

Ο Κώστας Καραμανλής αντιθέτως προτίμησε... να ηττηθεί, παρά να παραιτηθεί, και τελικά, πέτυχε και τα δύο και να ηττηθεί και να παραιτηθεί.

Ο Σαμαράς αν κι έχασε με 8 μονάδες διαφορά... αποφεύγει να παραιτηθεί. Αν δεν είναι λαϊκιστής, σίγουρα είναι καιροσκόπος!

Όσο για τον Γιώργο, πέτυχε το ακατόρθωτο... αν μην εκλεγεί ούτε ως πρώην πρωθυπουργός, βουλευτής και μάλιστα Παπανδρέου. Είναι ο μοναδικός που παραιτήθηκε με δική του πρωτοβουλία.

Για να διατηρηθεί η οικογενειοκρατία στην εξουσία, στα 40 χρόνια μεταπολίτευσης έγινε 16 εκλογικές αναμετρήσεις και πάντοτε με ιδιαίτερα μπόνους, για το πρώτο κόμμα. Κι όμως η χώρα «κινδυνεύει να πέσει στα βράχια»1

Σ' αυτές τις αναμετρήσεις έδειξε τεράστια δύναμη κι αντοχή μόνο η Ελληνική οικογενειοκρατία.

Τώρα στην εξουσία βρίσκεται νέος, λαϊκός και χαρισματικός ηγέτης, ο Αλέξης Τσίπρας.

Η πλειοψηφία του λαού είναι μαζί του, γιατί θέλει να πετύχει η χώρα μας, η πατρίδα μας.

Κι οι στιγμές είναι κρίσιμες.