Θεόδωρος Παπαγιάννης Από το Ελληνικό στο... Άπειρο!

glyptiki1Ο Θεόδωρος Παπαγιάννης ανήκει αδιαμφισβήτητα στους σημαντικότερους εκπροσώπους του ηπειρώτικου και ευρύτερα του ελληνικού πολιτισμού. Ο γλύπτης, ο δημιουργός, ο πνευματικός άνθρωπος Θεόδωρος Παπαγιάννης έχει κατορθώσει να γίνει παγκοσμίως γνωστός διατηρώντας ταυτόχρονα μια ιδιαίτερη τοπική αναφορά ορμώμενος από ένα μικρό χωριό, το Ελληνικό Ιωαννίνων. Οι «Πολιτιστικές Διαδρομές» μίλησαν μαζί του με αφορμή το 5ο Συμπόσιο Γλυπτικής σε μια συζήτηση εφ' όλης της ύλης.

Πείτε μας, εν συντομία, τους βασικότερους σταθμούς της μακρόχρονης πορείας σας.

Σπούδασα στην Α.Σ.Κ.Τ Αθηνών, υπότροφος από το 1961-1966 αφού μπήκα πρώτος. Με υποτροφία του ΙΚΥ συνέχισα μετά τις βασικές σπουδές μελετώντας την Αρχαία Ελληνική Γλυπτική για 2 χρόνια, πραγματοποιώντας ταξίδια στην Κρήτη, στην Κύπρο, στα παράλια της Μικράς Ασίας, στην Κάτω Ιταλία και στη Σικελία. Στα βασικά μου ενδιαφέροντα ήταν ο Μεσογειακός πολιτισμός, η Μεσόγειος ως κοιτίδα πολιτισμού. Μετά συνέχισα στο Παρίσι, στην Ecole Nationale Superieur des Art Appliques et des Metiers d' Art. Και αργότερα με εκπαιδευτική άδεια (sabbatical) για 4 μήνες στη Νέα Υόρκη. Διορίστηκα σαν δάσκαλος (βοηθός καθηγητή) στην Α.Σ.Κ.Τ το 1970 και δίδαξα για 39 χρόνια ώσπου και συνταξιοδοτήθηκα. Από το Α εργαστήριο γλυπτικής που δίδαξα βγήκαν σημαντικοί καλλιτέχνες που σήμερα είναι δρώντες καλλιτέχνες όπως και δάσκαλοι σε όλες τις σχολές Καλών Τεχνών της Ελλάδος και κάποιες του εξωτερικού. Είχα συνεχή συνεργασία και ανταλλαγή επισκέψεων με τις μεγαλύτερες σχολές της Ευρώπης όπως η H.D.K του Βερολίνου και της Brera στο Μιλάνο. Με πρωτοβουλία μου μια ομάδα γλυπτών διοργάνωνε για πολλά χρόνια Συμπόσια Γλυπτικής στην Ελλάδα. Σε περισσότερες από 20 πόλεις σε Ελλάδα και Κύπρο δημιουργούνται μεγάλα γλυπτά τα οποία αφήνουμε στους χώρους που δουλεύαμε. Ήμουν απ' αυτούς που πάλεψαν να δημιουργηθεί η Σχολή Καλών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης στα Γιάννενα. Ήμουν στη Διοικούσα από την αρχή. Το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων με τίμησε με τον τίτλο του επίσημου διδάκτορα. Έχω πραγματοποιήσει 35 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έργα μου (μετάλλια, νομίσματα, προτομές και ανδριάντες) υπάρχουν σε όλο τον κόσμο με σημαντικότερο το γλυπτό στο Αεροδρόμιο του Σικάγο (Ο'Hare). Σημαντική στιγμή της ζωής μου ήταν και το άνοιγμα του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης «Θεόδωρος Παπαγιάννης» στο Ελληνικό, το χωριό μου, μετά τη συνταξιοδότησή μου το 2009.

Συμπόσια Γλυπτικής

Διοργανώνετε εδώ και μια πενταετία Συμπόσια Γλυπτικής στο Ελληνικό. Πείτε μας ποιο είναι το όραμά σας;

Από το 2009 που το Μουσείο άνοιξε τις πύλες του, οργανώνουμε κάθε καλοκαίρι, μεταξύ 20 Αυγούστου και 10 Σεπτεμβρίου, συμπόσια γλυπτικής. Καλούμε καλούς μαθητές μου και άλλους συναδέλφους να φιλοτεχνήσουν ένα έργο για το Μουσείο μας. Έτσι εμπλουτίζουμε τη συλλογή μας και κάνουμε κάτι πιο σπουδαίο. Δημιουργούμε μια πορεία 5 χιλιομέτρων από την είσοδο του χωριού ως το Μοναστήρι της Τσούκας με γλυπτά. Χρόνο με το χρόνο εμπλουτίζεται αυτή και πιστεύουμε ότι θα ολοκληρωθεί σε κάποια χρόνια. Φιλοδοξία μας είναι να βάλουμε την τέχνη στη ζωή του πολίτη.

Φέτος, διεξήχθη το 5ο Συμπόσιο. Πώς το αποτιμάτε;

Φέτος δουλεύουμε 10 γλύπτες για να δημιουργήσουμε ανάλογα γλυπτά. Γίνονται ωραία έργα, μεγάλα, σημαντικά με υλικά που έχουν διάρκεια στο χρόνο. Το σπουδαίο είναι ότι όλο αυτό το συμβάν γίνεται μπροστά στα μάτια των θεατών- επισκεπτών. Μπορούν να μιλήσουν με τους γλύπτες και να δουν πώς ένα γλυπτό δημιουργείται λίγο-λίγο, μέρα με τη μέρα, πώς μορφοποιείται κι έτσι γίνεται ένα βιωματικό σχολείο.

Μουσείο «Θεόδωρος Παπαγιάννης» και το Ελληνικό Ιωαννίνων

Το 2009 ιδρύσατε το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης «Θεόδωρος Παπαγιάννης» στο Ελληνικό Ιωαννίνων. Ποια είναι η μέχρι τώρα ανταπόκριση του κοινού; Βλέπετε αυξητική τάση στην προσέλευσή του;

Τα έργα για το Μουσείο αυτό τα προετοίμαζα αρκετά χρόνια. Όπως γράφω σε κάποιο κείμενό μου, έφερα έργα που έγιναν από τα έντονα βιώματά μου σ' αυτόν τον τόπο. Ήθελα να τα επιστρέψω στον τόπο που τα γέννησε. Πίστευα ότι ο χώρος που τους αρμόζει είναι αυτό το χωριό και το καταπληκτικό πετρόκτιστο κτίριο που έμενε άδειο χρόνο με το χρόνο αφού τα παιδιά λιγόστευαν. Τους πρότεινα λοιπόν, να τους δώσω όσα έργα χρειάζονταν για να γίνουν ένα Μουσείο που και αυτό είναι σχολείο. Βέβαια είχα και τις αναστολές μου, γιατί ήξερα ότι οι νεοέλληνες δεν τα πάνε πολύ καλά με τα μουσεία που βρίσκονται στις πόλεις πόσο μάλλον σ' ένα χωριό. Μπορούσε δηλαδή να είναι ένα βήμα στο κενό. Αποδείχτηκε όμως ότι σωστά έπραξα αφού το Μουσείο, η διαδρομή με τα γλυπτά, τα πορτραίτα των χωριανών μου στα καφενεία, οι εκδόσεις, τα συνέδρια που πραγματοποιούμε όπως και οι κάθε είδους εκδηλώσεις έχουν δημιουργήσει μια νέα κατάσταση στο χωριό, ανέτρεψαν τα δεδομένα. Το χωριό ζωντάνεψε, έχει κόσμο, επισκέπτες, πούλμαν με νέους και μεγάλους ανθρώπους που χαρίζουν ζωή στο χωριό. Οι επισκέπτες πολλαπλασιάζονται χρόνο με το χρόνο και καθώς φαίνεται στα σχόλια που κάνουν στο βιβλίο των επισκεπτών μένουν πολύ ευχαριστημένοι ως και συγκινημένοι. Αυτοί είναι οι καλύτεροι πρεσβευτές για τη βιωσιμότητα του Μουσείου.

Αποτελεί πολύ σημαντικό γεγονός ότι το Μουσείο το έχετε φτιάξει εσείς δίνοντας το στίγμα σας και τη δική σας νοηματοδότηση. Σκοπεύετε να προσθέσετε κάποια άλλα εκθέματα ή να το εμπλουτίσετε θεματικά;

Το Μουσείο στεγάζει έργα που διαπραγματεύονται θέματα που αφορούν την Ήπειρο κατά κύριο λόγο. Όπως ο ευεργετισμός, το ψωμί, η μάθηση. Δίνει τιμή στον Ηπειρώτη μάστορα και την Ηπειρώτισσα μάνα. Μια σημαντική παράμετρος είναι η προστασία της φύσης και του περιβάλλοντος γενικότερα, ειδικά της ανακύκλωσης. Επιδιώκουμε να γίνει μια εστία πολιτισμού και πιστεύω πως τα έχει καταφέρει. Όσο για τον εμπλουτισμό, είναι διαρκής η προσπάθεια, όπως ανέφερα.

Έχετε δηλώσει πως ο πιο σημαντικός χώρος για εσάς στο μουσείο είναι η αίθουσα που αναφέρεται στο ψωμί. Εν έτει 2014 αυτό το αγαθό δεν είναι αυτονόητο στην χώρα μας για μεγάλη μερίδα των συμπολιτών μας. Αναδεικνύετε με τον πιο εμφατικό τρόπο τον κοινωνικό και εκπαιδευτικό ρόλο της τέχνης. Μήπως η έκθεση αυτή θα έπρεπε να μεταφερθεί, όπου είναι δυνατόν, σε ολόκληρη την επικράτεια;

Το ψωμί πράγματι είναι ένα θέμα που απασχολεί τη δουλειά μου χρόνια. Αφού γι' αυτό αγωνιζόμαστε όλοι. Οι παλαιότεροι αισθάνονταν δέος για το ψωμί, δεν πήρε αυτή τη σημασία τυχαία. Μικροί ορκιζόμαστε στο ψωμί. Άλλωστε αυτό αναφέρει και η θρησκεία με "τον άρτον ημών τον επιούσιον". Κι εμείς διαρκώς το ψωμί αναφέρουμε γιατί είναι το σύμβολο της επιβίωσης. Από το Έπος του Γκιλγκαμές μέχρι τον Όμηρο, τον Ησίοδο και τόσους άλλους θα δούμε αναφορές συχνές στο ψωμί. Εμείς δε οι Ηπειρώτες έχουμε ιδιαίτερη σχέση. Βλέποντας ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μία από αυτές τις εκθέσεις μού ανέφερε: "Όπου την πας αυτή την έκθεση στο εξωτερικό θα έρθω". Πιστεύω ότι χάθηκε μια ευκαιρία με την Ελληνική Προεδρία να πάει στις Βρυξέλλες. Με τα σημερινά δεδομένα θα είχε και συμβολικό χαρακτήρα. Τώρα που ήρθε η ώρα να πούμε πάλι το ψωμί ψωμάκι. Ελπίζω κάποιες εκθέσεις που έχουν προγραμματιστεί να πραγματοποιηθούν.

Σκοπεύετε να δώσετε μια παγκοσμιοποιημένη διάσταση στις δράσεις του Μουσείου; Να υπάρξει μια δημιουργική σύζευξη πολιτισμού και τουρισμού;

Ναι, αυτό είναι μέσα στις προθέσεις μας. Μην ξεχνάτε ότι το Μουσείο υποστηρίζεται και από έναν Όμιλο Φίλων του Μουσείου με μέλη του σημαντικές προσωπικότητες.

Υπάρχουν συζητήσεις ή σκέψεις για μια πιο στενή συνεργασία των μουσείων του νομού ή και της περιφέρειας; Να γίνονται συντονισμένες δράσεις που θα συνδυάζουν τους πολλαπλούς ρόλους των μουσείων: κοινωνικό, πολιτιστικό, εκπαιδευτικό και αναπτυξιακό;

Πριν τρία χρόνια το Μουσείο μας οργάνωσε συνέδριο με θέμα: «Μουσεία της Ηπείρου, μορφές συνεργασίας και αλληλογνωριμίας» όπου συμμετείχαν ομιλητές από όλα τα Μουσεία της Ηπείρου. Έγιναν σημαντικές εισηγήσεις για όλα αυτά τα θέματα και χαίρομαι που συμβάλλουμε στο να υπάρχουν αυτές οι σκέψεις που πιστεύω πως θα υλοποιηθούν σύντομα.

Έχετε βάλει το χωριό σας, το Ελληνικό Ιωαννίνων, στον παγκόσμιο πολιτιστικό χάρτη. Υπάρχουν διεθνώς άλλα χωριά που να αποτελούν έναν υπαίθριο γλυπτικό χώρο όπως το Ελληνικό;

Απ' όσο ξέρω δεν υπάρχει κάτι αλλά δεν αποκλείω να υπάρχει μια που δεν μπορώ να ξέρω και τι συμβαίνει σε όλο τον κόσμο. Πάντως στον ελληνικό χώρο δεν ξέρω να υπάρχει κάτι παρόμοιο. Φιλοδοξούμε να το καταστήσουμε μοναδικό συν τω χρόνω.

Το Ελληνικό αποτελεί μια νησίδα πολιτισμού. Υπάρχουν ελπίδες να καταστεί κάποτε και η σύγχρονη Ελλάδα ένα πολιτιστικό κέντρο; Είναι αυτές οι νησίδες, που υπάρχουν διάσπαρτες, αρκετές για την επίτευξη του σκοπού αυτού;

Έχω πει πολλές φορές ότι αυτή η χώρα αν είχε ευτυχήσει θα έπρεπε να είναι μια χώρα πρότυπο, να γίνονται μεγάλα συνέδρια για τις τέχνες, να ζει με φεστιβάλ και ποιοτικό τουρισμό, με μεγάλες φιλοσοφικές σχολές και σχολές πρότυπα τεχνών, να είναι τόπος προορισμού προσωπικοτήτων, να γίνονται συνέδρια υψηλού περιεχομένου. Αυτό θα έπρεπε να γίνεται. Αυτό προϋποθέτει καθαρό περιβάλλον, σωστή χωροταξία, προβολή σπουδαίων προϊόντων που παράγει η γη μας, αξιοποίηση των φυσικών μας πλεονεκτημάτων και όχι αναρχία. Αυτό δυστυχώς απ' ότι βλέπουμε είναι όνειρο θερινής νυκτός, απέχουμε πολύ από μια τέτοια κατάσταση. Χάσαμε πολλά τρένα κι ευκαιρίες. Τώρα θα ζούμε δυστυχώς σε μια μίζερη κατάσταση παρά το ταλέντο και τις ικανότητες που έχει ο λαός μας. Δεν χάνω όμως τις ελπίδες για το μέλλον, ελπίζω.

Η τέχνη σας εκφράζει το απλό, το καθημερινό, το ανθρώπινο, τις παραδόσεις, την αγάπη για τη φύση, τις αιώνιες αξίες. Στοιχεία που λείπουν από την ελληνική κοινωνία. Αρκεί μόνο η τέχνη για να ξαναβρεί η χώρα αυτή ένα όραμα;

Δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος γιατί βλέπω πολλά σημάδια παρακμής. Θα μπορούσε να αλλάξει η κατάσταση αν προσπαθούσαμε όλοι περισσότερο.

Επιτελείτε ένα εξαιρετικό έργο με πολλαπλές ωφέλειες για τον τόπο, την τέχνη, τον πολιτισμό και ευρύτερα την κοινωνία. Αισθάνεστε ότι έχει προβληθεί ικανοποιητικά από τους αρμόδιους φορείς και πολύ περισσότερο έχει δεχθεί την αρωγή που του αξίζει σε τοπικό-περιφερειακό όσο και σε κεντρικό επίπεδο;

Δεν είναι στη φύση μου να διαμαρτύρομαι. Προσπαθώ να κάνω αυτό που κάνω με τη μεγαλύτερη σοβαρότητα και συναίσθηση του χρέους που έχουμε στον τόπο μας. Πιστεύω πως αυτό αναγνωρίζεται από πολλούς επίσημους και ανεπίσημους. Πιστεύω πως θα βοηθήσουν την προσπάθεια που κάνουμε στο βαθμό που θα κατανοήσουν την προσφορά του.

Έχετε κατορθώσει να συνδυάσετε την υψηλή τέχνη με μια θεματολογία οικεία στο ευρύ κοινό. Να κάνετε προσιτή την τέχνη στον καθημερινό άνθρωπο του χωριού που δεν τον ενδιαφέρουν τεχνοτροπίες. Μήπως τελικά η τέχνη έχασε αυτή την επικοινωνία με τον απλό άνθρωπο, έγινε απρόσιτη και κατά συνέπεια αποξενώθηκε από τους πολλούς;

Έχετε δίκιο και χαίρομαι που το επισημαίνετε αυτό το θέμα. Η τέχνη που εγώ κάνω θέλω να είναι κατανοητή από το ευρύ κοινό γιατί πιστεύω ότι τότε εκπληρώνει τον κοινωνικό της ρόλο. Αν ο κόσμος είναι κοντά στην τέχνη ή απομακρύνεται απ' αυτή είναι ως ένα βαθμό υπεύθυνος ο καλλιτέχνης. Εκείνο που προβάλει πολλές φορές η σύγχρονη τέχνη σήμερα είναι αυτό που προκαλεί, που κολακεύει όχι τα καλύτερα ένστικτα, που εκθειάζει το ασήμαντο ή το φανταχτερό απλά για να εντυπωσιάσει. Από την άλλη πρέπει και το κοινό με την παιδεία του να κάνει βήματα να πλησιάσει την τέχνη.

Ξεκινήσατε από ένα μικρό χωριό της Ηπείρου σε μια δύσκολη εποχή. Καταφέρατε να μεγαλουργήσετε. Τι έχετε να πείτε στους ταλαντούχους καλλιτέχνες της σημερινής εποχής, ώστε να κάνουν τα όνειρά τους πράξη;

Να παλέψουν με τα προβλήματα και να μην τα αφήσουν να τους καταβάλουν, να τους απογοητεύσουν. Σε τέτοιες περιστάσεις χρειάζεται διπλή προσπάθεια για να αλλάξει η κατάσταση. Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα ούτε στους δικούς μας καιρούς αλλά παλέψαμε και νικήσαμε.

Ποιο είναι το επόμενο βήμα ή ένα όνειρό σας που θα θέλατε να λάβει σάρκα και οστά;

Πριν 2-3 χρόνια εν όψει της επετείου για τα 100 χρόνια της Απελευθέρωσης των Ιωαννίνων έκανα μια πρόταση στην Περιφέρεια του Δήμου και στο Πανεπιστήμιο να δημιουργήσουμε από κοινού με τη συνδρομή του Ελληνισμού της Διασποράς, ένα θεσμό μιας bienalle-triennale τεχνών στα Γιάννενα και να δώσουν ένα στίγμα πολιτισμού δυνατό. Έχουν όλες τις δυνατότητες να πραγματοποιήσουν μια τέτοια εκδήλωση που θα έδινε στην πόλη μας μια πρόσθετη αξία που θα την καθιστούσαν ξεχωριστή σε όλη την Ευρώπη. Δυστυχώς δεν βρήκα ανταπόκριση. Ελπίζω ότι θα υλοποιηθεί στο μέλλον, θα επιμείνω στην πρότασή μου.

Σας ευχαριστώ θερμά για την κουβέντα μας αυτή.

Σας ευχαριστώ κι εγώ για την κοινοποίηση των απόψεών μου στο κοινό σας.

Η τέχνη της γλυπτικής

Όλες οι μορφές τέχνες απαιτούν όραμα, δημιουργικότητα, φαντασία, ταλέντο αλλά και σωματικό μόχθο, ιδίως η Γλυπτική. Σε μια εποχή που ο σύγχρονος άνθρωπος μάλλον απεχθάνεται τη σωματική καταπόνηση, ποιο είναι το μέλλον μιας τόσο απαιτητικής τέχνης; Βλέπετε διαφορές σε σχέση με το παρελθόν ως προς την ενασχόληση νέων καλλιτεχνών με την τέχνη της Γλυπτικής;

Είναι αλήθεια ότι οι νέοι καλλιτέχνες, πλην εξαιρέσεων, απεχθάνονται τις βαριές δουλειές και αποφεύγουν τα δύσκολα. Δεν φταίνε όμως οι νέοι γι' αυτό, εμείς έχουμε την ευθύνη γιατί έτσι τους μάθαμε ή γιατί αυτά τα παραδείγματα βλέπουν. Είναι αλήθεια ότι η γλυπτική είναι μια βαριά και δύσκολη τέχνη. Χρειάζεται αντοχή, προσπάθεια, υπομονή κι επιμονή, πολλή δουλειά, έχεις να παλέψεις με δύσκολα υλικά. Αλλά αυτό το μοντέλο τείνει να εγκαταλειφθεί σιγά-σιγά. Η τέχνη ρέπει προς τα ευκολότερα, όπως είπαμε, τα video art, τη φωτογράφηση, τα πολυμέσα. Ο καλλιτέχνης που θα δουλέψει μάρμαρο είναι ένα είδος εν ανεπαρκεία. Κάποιοι από εμάς τους δασκάλους επιμένουμε ακόμα να διδάσκουμε αυτά τα υλικά. Αυτό όμως είναι το κλίμα στις περισσότερες σχολές του κόσμου, αυτά βλέπουν οι νέοι μας στις μεγάλες bienalle κι αν δεν προσαρμοστούν σε αυτό το κλίμα δεν θα τους προτιμήσουν ποτέ οι κριτικοί της τέχνης, οι οποίοι εν πολλοίς διαμορφώνουν και το κλίμα αυτών των εκθέσεων. Τριάντα χρόνια πριν, στα χρόνια τα δικά μας ήταν διαφορετικό το κλίμα. Τα παραδοσιακά υλικά ήταν κυρίαρχα ακόμη στην τέχνη.

Ποιος είναι ο ρόλος της Γλυπτικής στην εποχή του διαδικτύου, της ψηφιοποίησης, της απομόνωσης, του ατομικού και άυλου πολιτισμού;

Τα πολυμέσα είναι το κυρίαρχο κλίμα σήμερα που σε πολλές περιπτώσεις δίνει και το χαρακτήρα στην τέχνη. Οι νέοι με τη δυνατότητα που έχουν μέσω του διαδικτύου να ενημερώνονται για τα τεκταινόμενα στην τέχνη, ευθυγραμμίζονται με το κυρίαρχο αυτό κλίμα ή προσπαθούν να είναι μέσα σε αυτό. Μερικοί επιμένουν να αντιστέκονται σ' αυτή την κατάσταση που αποπνέει πολλές φορές μια φτήνια και προχειρότητα και δεν θέλουν να συμπλεύσουν με όποιο κόστος έχει αυτή τους η στάση. Η γλυπτική, όπως την ξέρουμε, τείνει να εκλείψει, όσον αφορά τους Έλληνες σπουδαστές της γλυπτικής. Το περίεργο είναι ότι δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον οι ξένοι σπουδαστές που έρχονται με τα προγράμματα εράσμους! Γιατί η Ελλάδα είναι ταυτισμένη με τη γλυπτική σε μάρμαρο λόγω των αριστουργημάτων που δημιουργήθηκαν σε αυτόν τον τόπο.

Η ελληνική γλυπτική κουβαλά μια βαριά κληρονομιά. Ποια είναι η θέση της σήμερα τόσο στην Ελλάδα όσο και στο παγκόσμιο στερέωμα; Έχετε ξεχωρίσει κάποιους γλύπτες από τη νέα γενιά;

Πράγματι η κληρονομιά που κουβαλά ένας Έλληνας γλύπτης είναι αβάσταχτη. Η εύκολη λύση είναι να δραπετεύσεις, να πας σε νέες τάσεις που δεν απαιτούν τον κόπο και την προσπάθεια ενός γλύπτη που δουλεύει ή εκφράζεται με τα παραδοσιακά μέσα. Η αλήθεια είναι ότι οποιαδήποτε προσπάθεια και να κάνεις μια παραστατική δουλειά αυτομάτως συγκρίνεται με την τέχνη της Αρχαιότητας και είσαι από χέρι χαμένος. Πώς θα συγκριθείς με τέτοια τα αριστουργήματα; Αλλά δεν έχει νόημα να μιμηθούμε τους Αρχαίους ως προς τη φόρμα. Αν θέλουμε να πάρουμε κάτι απ' αυτούς είναι να δούμε πώς μετέφρασαν ή μεταποιούσαν τον κόσμο γύρω τους. Πώς τη φύση την έκαναν τέχνη, με πόση μαστοριά αιχμαλώτιζαν το φως. Όσον αφορά αν έχω ξεχωρίσει κάποιους γλύπτες από τη νέα γενιά θα σας πω ότι υπάρχουν πολύ καλοί νέοι γλύπτες που έχουν κάνει έντονη την παρουσία τους στη σύγχρονη ελληνική καλλιτεχνική πραγματικότητα. Πάρα πολλοί διαπρέπουν στο εξωτερικό και χαίρομαι ιδιαίτερα γι' αυτούς.

Ηπειρώτικος και ελληνικός πολιτισμός

Πώς βλέπετε σήμερα την ηπειρώτικη καλλιτεχνική δημιουργία;

Δεν ξέρω αν γνωρίζετε ότι η Ήπειρος και ειδικά τα Γιάννενα έχουν ένα πολύ μεγάλο καλλιτεχνικό δυναμικό, πολλούς αξιόλογους καλλιτέχνες πρώτης γραμμής. Να σας πω μόνο ότι από τους 12 καθηγητές της Σχολής Καλών Τεχνών οι 4 είμαστε Γιαννιώτες και μιλώ για πρωτοβάθμιους καθηγητές γιατί σε κατώτερες βαθμίδες υπάρχουν και πολλοί άλλοι. Έχουμε, επίσης, σημαντικά Μουσεία που δεν τα βλέπεις συχνά σε άλλα διαμερίσματα της πατρίδας μας. Το τμήμα Εικαστικών Τεχνών που δημιουργήθηκε στο λαμπρό Πανεπιστήμιό μας θα παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στην προώθηση της τέχνης.

Ποια είναι η κατάσταση για τον πολιτισμό στην Ελλάδα; Είναι η κρίση το άλλοθι για την απραξία; Μήπως ο πολιτισμός στη χώρα μας βιώνει μια μόνιμη κρίση;

Πολιτισμός χωρίς σωστή παιδεία δεν υπάρχει. Και κατά τη γνώμη μου η παιδεία μας έχει πρόβλημα. Η σωστή παιδεία θα δημιουργήσει το σωστό πολίτη που θα σεβαστεί το περιβάλλον, θα αγαπήσει τις τέχνες, θα συμπεριφερθεί πολιτισμένα. Η προσπάθειά μας πρέπει να στοχεύει εκεί διαφορετικά μας περιμένει η βαρβαρότητα. Σε περίοδο κρίσης, όπως η σημερινή, χρειάζεται διπλή προσπάθεια και αυτό δεν το βλέπω. Η γκρίνια και η αντίδραση είναι η εύκολη λύση. Η χώρα δεν θα βγει εύκολα από την κρίση χωρίς μεγάλη συλλογική προσπάθεια. Αναγνωρίζω ότι υπάρχουν μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν πολλούς συμπολίτες μας αλλά δεν θα βγούμε από αυτή την κατάσταση χωρίς περισσότερη προσπάθεια.

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 15 Σεπτέμβριος 2014 10:13

texnikaiya.ru | grazil.ru | story4baby.ru | best-to-baby.ru | sfera4auto.ru